برای برخی از کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم، دنیای کلمات گفتاری می‌تواند پیچیده و دست‌نیافتنی باشد. این بدان معنا نیست که این کودکان چیزی برای گفتن ندارند. سیستم‌های ارتباطی تقویتی و جایگزین پلی هستند برای عبور از این شکاف ارتباطی. این سیستم‌ها به کودک کمک می‌کنند تا نیازها، افکار، احساسات و هویت خود را بیان کند، حتی اگر نتواند از گفتار به عنوان ابزار اصلی استفاده نماید. در فرهنگ ایرانی که بر ارتباطات گرم و کلامی تأکید دارد، درک و پذیرش این ابزارها توسط خانواده و اطرافیان، کلید موفقیت در توانمندسازی کودک است.