فقدان والد یا خواهر و برادر در دوران کودکی و نوجوانی، یک تروما و بحران عمیق عاطفی است که می‌تواند تمام جنبه‌های رشد و سلامت روانی فرد را تحت تأثیر قرار دهد.

واکنش‌های سوگ در نوجوانان بسیار متفاوت و منحصربه‌فرد است و می‌تواند از شوک و بی‌حسی تا خشم شدید، احساس گناه، یا رفتارهای پرخطر متغیر باشد. هیچ «روش صحیحی» برای سوگواری وجود ندارد.

ارتباط صادقانه و شفاف درباره مرگ، بر اساس سن و بلوغ نوجوان، ضروری است. پنهان‌کاری یا استفاده از استعاره‌های گمراه‌کننده (مثل «رفته سفر») می‌تواند اضطراب را افزایش دهد.

شرکت در مراسم ترحیم و خاکسپاری، اگر با آمادگی و انتخاب خود نوجوان همراه باشد، می‌تواند به فرآیند پذیرش واقعیت مرگ و یافتن آرامش کمک کند.

دریافت حمایت تخصصی (مشاوره سوگ) در هفته‌های اول نه تنها مفید، بلکه اغلب ضروری است. این حمایت باید هم به نوجوان و هم به خانواده بازمانده ارائه شود.

در بافت فرهنگی و مذهبی ایران، استفاده از آیین‌ها، مراسم مذهبی و سنت‌های جمعی سوگواری می‌تواند چارچوبی حمایت‌گر و تسکین‌بخش برای نوجوان فراهم آورد.