گامی اساسی به سوی دنیایی بزرگ‌تر و تجربه‌هایی نوین است. این مرحله، که در ایران اغلب به عنوان «آمادگی» شناخته می‌شود، نه تنها پایه‌های اولیه یادگیری اجتماعی و تحصیلی را می‌ریزد، بلکه آزمونی برای استقلال اولیه کودک به شمار می‌رود. طبیعی است که کودکان و والدین آنان، احساساتی ترکیبی از هیجان، شادی، انتظار و همچنین مقداری نگرانی و دلهره را تجربه کنند. این حس‌های متضاد، کاملاً طبیعی و بخشی از فرآیند رشد و تغییر هستند. در جامعه ایران، که کانون خانواده از جایگاهی محوری برخوردار است، جدایی موقت کودک از محیط امن خانه می‌تواند حساسیت بیشتری بیابد. بنابراین، آماده‌سازی آگاهانه و همراه با درک، می‌تواند این مسیر را برای همه طرفین، به ویژه خود کودک، هموار و خوشایند سازد.

تجربه پیش‌دبستانی باکیفیت، نقشی تعیین‌کننده در رشد همه‌جانبه کودکان با نیازهای ویژه (شامل کودکان دارای معلولیت، کودکان طیف اوتیسم و کودکان با سایر نیازهای اضافی) دارد. در ایران، با توجه به سیاست‌های اخیر در راستای توسعه آموزش فراگیر و تأکید بر حقوق کودکان، دسترسی به محیط‌های آموزشی مناسب در حال گسترش است.