پرورش کودک با استعداد یا با توانایی‌های ویژه (که گاهی در متون به‌صورت «کودکان با استعداد» و «کودکان با استعداد» ترجمه شده‌اند) هم موهبت است و هم مسئولیتی ویژه. این کودکان، ضمن داشتن توانمندی‌های چشمگیر، نیازهای عاطفی، اجتماعی و آموزشی خاص خود را دارند. خانواده نقشی محوری در ایجاد محیطی متعادل دارد که هم رشد استعدادها را تشویق کند و هم سلامت روان و احساس تعلق همه اعضا را حفظ نماید.

پرورش کودک تیزهوش یا بااستعداد، علاوه بر فرصت‌ها، چالش‌های ارتباطی منحصربه‌فردی را برای خانواده به همراه می‌آورد. نحوه صحبت درباره توانایی‌های پیشرفته کودک، تأثیر بسزایی در دریافت حمایت اجتماعی و اتخاذ تصمیم‌های تربیتی مناسب دارد. در بافت فرهنگی ایران، با تأکید بر ارزش جمعگرایی و حفظ تعادل اجتماعی، این گفت‌وگوها از حساسیت بیشتری برخوردار است.

پرورش کودک با استعداد یا با توانایی‌های ویژه هم موهبت است و هم مسئولیتی ویژه. این کودکان، ضمن داشتن توانمندی‌های چشمگیر، نیازهای عاطفی، اجتماعی و آموزشی خاص خود را دارند. خانواده نقشی محوری در ایجاد محیطی متعادل دارد که هم رشد استعدادها را تشویق کند و هم سلامت روان و احساس تعلق همه اعضا را حفظ نماید.