فرزند شما اکنون به جزئیات توجه زیادی دارد و همیشه از تغییرات استقبال نمی‌کند. تا جایی که منطقی است، به او اجازه دهید از تکرار و یکنواختی لذت ببرد. هنوز از او انتظار به اشتراک گذاشتن اسباب‌بازی‌ها را نداشته باشید، اما با الگوبرداری از رفتارهای مشارکتی و اشاره به نمونه‌های مثبت از دیگران، او را با این مفهوم آشنا کنید. اگر ناله می‌کند، با او همدلی کنید، اما در مقابل خواسته‌اش تسلیم نشوید. هنرمند کوچک خود را با فراهم کردن انواع مواد هنری تشویق کنید و از خلاقیت‌های زبانی او لذت ببرید (بدون اینکه به او بخندید). پس‌رفت‌های گاه‌به‌گاه – مثلاً در مهارت‌های خواب یا آموزش گلدان – معمولاً موقتی و قابل انتظار هستند.

کشمکش بر سر اسباب‌بازی زمانی که دو کودک در این سن با هم بازی می‌کنند، یک صحنه کاملاً آشنا و طبیعی است. کودکان دو ساله می‌توانند به شدت از دارایی‌های خود محافظت کنند و این رفتار کاملاً طبیعی است. واقعیت این است که اشتراک‌گذاری مهارتی است که تا یکی دو سال دیگر به طور طبیعی در فرزند شما شکل می‌گیرد. در حال حاضر، او هنوز در حال یادگیری مفهوم مالکیت است و نمی‌تواند از دیدگاه کودک دیگر به موضوع نگاه کند.

به زودی شاهد تغییرات جالبی در خط‌نوشته‌های فرزندتان خواهید بود. زمانی که کودک نوپا برای اولین بار یاد می‌گیرد روی کاغذ علامت بگذارد (حدود ۱۲ تا ۱۵ ماهگی)، تنها راهی که می‌تواند مداد رنگی را بگیرد، با تمام مشت است. سپس به تدریج به سمت کشیدن خطوط مستقیم و حرکات تصادفی پیش می‌رود که بیشتر از ناحیه مچ دست انجام می‌شوند.

"دوباره! دوباره!" این مانترا را به خاطر بسپارید. شخصیت‌های تله‌توبی این شعار را داشتند، و به دلیلی اینقدر برای کودکان جذاب است: تکرار یکی از ویژگی‌های بارز این سن است. کودک شما ممکن است بخواهد بارها و بارها همان غذاها را بخورد، روزهای متوالی لباس‌های مشابه بپوشد، یا کارها را دقیقاً به همان ترتیب همیشگی انجام دهد. به یاد داشته باشید که او در تلاش است دنیای پیچیده و پر از ناشناخته‌های اطرافش را معنا کند. ثابت نگه داشتن برخی چیزها، راهی است که او برای اعمال کنترل در میان این همه عدم قطعیت دارد. تشریفات و تکرارها برایش عمیقاً آرامش‌بخش هستند و به او احساس امنیت می‌دهند.

آیا آن صدای جدید و آزاردهنده را در خانه تشخیص داده‌اید؟ صدایی رنده‌ای و زیر که از دهان فرزندتان بیرون می‌آید و اعصابتان را خرد می‌کند؟ ناله کردن برای یک کودک دو ساله نیمه‌کلامی، همان نقشی را ایفا می‌کند که گریه برای یک نوزاد غیرکلامی داشت: این راهی برای ابراز ناامیدی، خستگی یا بی‌صبری است. نکته جالب این است که اغلب کودکان حتی متوجه نمی‌شوند که دارند ناله می‌کنند. این فقط شکل بروز احساساتشان در آن لحظه است. اما ناله می‌تواند به سرعت به یک عادت آزاردهنده و پایدار تبدیل شود، بنابراین بهتر است هر چه زودتر برای مدیریت آن اقدام کنید.

کودک شما در این سن یک ناظر دقیق و باهوش است. او چشم و گوش فوق‌العاده‌ای برای جزئیات دارد. از آنجا که مغز او مشغول یادگیری حجم عظیمی از اطلاعات جدید درباره دنیای اطراف است، با صداها، رنگ‌ها، اندازه‌های نسبی و حرکاتی هماهنگ شده که احتمالاً شما به عنوان یک بزرگسال، مدت‌هاست آنها را نادیده می‌گیرید یا تنظیم کرده‌اید. تعجب نکنید اگر از او بشنوید که می‌گوید "ساعتی که تیک‌تاک می‌کنه" یا "کلاه آبی آقای پستچی".

بعضی از چیزهایی که کودکان در این سن می‌گویند، به‌طرز شگفت‌آوری جذاب و ناخواسته خنده‌دار است. خلاقیت زبانی آن‌ها در اوج خود قرار دارد. آنها اغلب دو کلمه را با هم ترکیب می‌کنند و یک کلمه جدید و نوظهور می‌سازند: مثلاً "قشنگ‌ترین+ترین" یا "عجب+باحال". آنها همچنین کلمات را اشتباه می‌شنوند، اشتباه تلفظ می‌کنند و نادرست به خاطر می‌سپارند، و ناخواسته واژگان جدیدی خلق می‌کنند که گاهی تا سال‌ها در فرهنگ لغات خانواده باقی می‌ماند: مثلاً به جای "چتر" بگویند "چمل" یا به جای "ناف" بگویند "دکمه شکم".