آیا اخیراً با سؤال "چرا؟" کودک خود مواجه شده‌اید؟ فرزند شما به تدریج نسبت به محیط اطراف خود آگاه‌تر می‌شود و مشتاقانه با شما گفتگو می‌کند. این تعاملات را ادامه دهید و در عین حال مراقب علائمی باشید که نشان می‌دهد رشد گفتار او در مسیر درستی قرار دارد. برای تشویق او به یادگیری مداوم، اسباب‌بازی‌های جدید را به او نشان دهید، او را به مکان‌های تازه ببرید و هر روز برایش کتاب بخوانید. در این سن، تسلط دستی کودک ممکن است آشکارتر شده باشد. به این ترجیح طبیعی احترام بگذارید و او را برای استفاده از دست خاصی تحت فشار قرار ندهید. همچنین در مواردی مانند مراجعه به پزشک، هرگز به او دروغ نگویید، بلکه با آماده‌سازی قبلی و حفظ نگرش مثبت، به او کمک کنید تا با این موقعیت‌ها مق مقابله کند.

تخیل درخشان یکی از لذت‌بخش‌ترین بخش‌های شخصیت یک کودک پیش‌دبستانی است - مگر زمانی که این تخیل قدرتمند شکل ترس به خود بگیرد. کودکان دو ساله می‌توانند انواع مختلفی از ترس‌ها را در ذهن خود ایجاد کنند، زیرا به تازگی توانایی تصویرسازی ذهنی از چیزهایی را که مستقیماً در برابرشان نیست، به دست آورده‌اند. این توانایی جدید، که نشانه پیشرفت شناختی مهمی است، گاهی باعث نگرانی‌های خیالی می‌شود. وقتی این ویژگی را با بیزاری طبیعی برخی کودکان از افراد غریبه و همچنین توانایی آن‌ها در به خاطر سپردن تجربیات گذشته (به‌ویژه تجارب ناخوشایندی مانند درد ناشی از واکسیناسیون) ترکیب کنید، اغلب نتیجه چیزی نیست جز ترس شدید از پزشک و رفتن به مطب.

بین سنین ۲ تا ۳ سالگی، دایره لغات گفتاری فرزند شما جهش چشمگیری پیدا می‌کند و ممکن است تا ۳۰۰ کلمه افزایش یابد. درک او از زبان نیز بسیار فراتر می‌رود و او قادر خواهد بود تا ۹۰۰ کلمه را بفهمد. با این حال، توجه به این نکته ضروری است که همه کودکان در ۲ سالگی با جملات واضح، روان و کامل صحبت نمی‌کنند. برخی از کودکان ماه‌ها همچنان به طور چشمگیری بر زبان بدنی، ژست‌ها و غان‌و‌غون کردن تکیه می‌کنند. برخی دیگر مدام حرف می‌زنند و پرحرف به نظر می‌رسند، اما با تلفظ‌هایی خاص که شاید فقط شما بتوانید آن‌ها را رمزگشایی کنید. در هر دوی این موقعیت‌ها، کودک ممکن است کاملاً طبیعی و سالم باشد و صرفاً با سرعت منحصر‌به‌فرد خودش در حال طی کردن فرآیند پیچیده و چندلایه تسلط بر گفتار باشد.

کودکان پیش‌دبستانی معمولاً در شرایطی گاز می‌گیرند که عصبانی هستند، احساس ناامیدی می‌کنند یا خود را در معرض خطر می‌بینند. دلیل اصلی این رفتار این است که آن‌ها هنوز مهارت‌های زبانی و هیجانی کافی برای بیان احساسات پیچیده خود با کلمات را ندارند. در این سن، عمل‌ها واقعاً بلندتر از کلمات صحبت می‌کنند و گاز گرفتن به یک راه ارتباطی سریع و مستقیم تبدیل می‌شود، هرچند نامناسب. پس ... گاز می‌گیرند!

مغز کودک شما در این سن مانند یک کندوی پرهیاهو و پرجنب‌وجوش است، زیرا میلیون‌ها ارتباط عصبی جدید در آن شکل می‌گیرد. این اتصالات حیاتی به او کمک می‌کنند تا به تدریج چیستی اشیا، چرایی پدیده‌ها و چگونگی کارکرد جهان پیرامون را درک کند. هر تجربه جدید، هر بازی و هر تعامل، به نوعی به غنی‌سازی این شبکه عصبی و تقویت توانایی‌های شناختی آینده او کمک می‌کند.

در طول سال گذشته، ممکن است متوجه شده باشید که کودک نوپایتان برای انجام کارهایی مانند غذا خوردن، نقاشی کردن یا برداشتن اشیا، به تدریج یک دست را بر دست دیگر ترجیح می‌دهد. این در حالی است که نوزادان و کودکان کوچک‌تر معمولاً از هر دو دست خود به طور مساوی و جایگزین استفاده می‌کنند و هنوز الگوی ثابتی ندارند. در سال آینده (سوم زندگی)، استفاده از دست غالب کمکم ثابت‌تر خواهد شد و شما احتمالاً خواهید توانست با اطمینان بیشتری بگویید که فرزندتان چپ‌دست است یا راست‌دست.

کودک نوپای شما به تدریج به یک گفتگوگر ماهر و مشتاق تبدیل می‌شود، حتی اگر در این سن همچنان شما بیشتر صحبت کنید. یکی از مهم‌ترین و هیجان‌انگیزترین پیشرفت‌های این دوره، شروع پرسش‌های مکرر و گاه بی‌پایان اوست. این پرسش‌ها دو نیاز اساسی را برای او برآورده می‌کنند: اول، آنها ابزاری برای کشف و درک دنیای پیچیده پیرامونش هستند. دوم، و شاید مهم‌تر، راهی برای برقراری ارتباط عمیق‌تر و طولانی‌تر با شما به عنوان امن‌ترین و محبوب‌ترین فرد زندگی‌اش محسوب می‌شوند. این تعاملات زبانی به او اجازه می‌دهد مدت بیشتری با شما درگیر بماند و در این مسیر، کلمات و ساختارهای تازه‌ای را فراگیرد.

آیا وقت آن رسیده که آموزش استفاده از لگن (دستشویی رفتن) را شروع کنید؟ این سؤالی است که بسیاری از والدین در این سن از خود می‌پرسند. حقیقت این است که اکثر کودکان ۲ ساله هنوز نمی‌توانند تمام روز و تمام شب را خشک بمانند و این کاملاً طبیعی است. با این حال، بسیاری از آنها به تدریج آماده می‌شوند تا این فرآیند مهم را آغاز کنند. به جای تعیین یک زمان مشخص، بهتر است به دنبال نشانه‌های آمادگی در کودک خود باشید.