کودک ۳ ساله شما اکنون در استفاده از زبان مهارت یافته است، هرچند ممکن است گاهی کاربرد جالبی از قواعد دستوری نشان دهد (که بعداً به آن خواهیم پرداخت). کج‌خلقی ممکن است همچنان رخ دهد، و برای شما به عنوان والدین بسیار حیاتی است که آرامش خود را حفظ کرده و - اکنون بیش از هر زمان دیگری - در برابر این طغیان‌های عاطفی تسلیم نشوید. به کودک خود کمک کنید تا حدود یک ساعت در روز فعالیت بدنی داشته باشد، با اعتراف به ترس‌های شبانه‌اش روبه‌رو شده و او را در مواجهه با آن‌ها یاری دهید، روی مهارت خواندن (با تعاملی کردن آن) کار کنید، و با ارجاع مکرر به مفاهیم زمانی در طول روز، درک او از زمان را بهبود بخشید. هرگز سعی نکنید کودکی را که بدغذایی می‌کند، به زور وادار به خوردن کنید و در اجرای تایم‌اوت‌ها با آرامش و سهولت عمل کنید. و فراموش نکنید که تلاش‌های او را صمیمانه تحسین کنید!

ترس‌های شبانه و به طور کلی ترس‌های گوناگون در میان کودکان پیش‌دبستانی بسیار رایج است. کودکان در این سنین می‌توانند از طیف وسیعی از پدیده‌ها بترسند، از صداهای بلند و ناگهانی گرفته تا تصور ذهنی رها شدن توسط مامان و بابا. این ترس‌ها از نظر رشدی کاملاً منطقی هستند: اکنون که کودک احساس استقلال بیشتری کرده و خود می‌تواند برای مدتی کوتاه از والدین جدا شود (مثلاً در اتاق دیگری بازی کند)، به تدریج به این درک می‌رسد که این جدایی می‌تواند دوطرفه باشد و ممکن است والدین نیز او را ترک کنند. این آگاهی جدید، زمینه‌ساز بروز نگرانی‌ها و ترس‌های مرتبط با طرد و رها شدن می‌شود.

از آنجایی که فرزند شما از نظر جسمی هر روز توانمندتر و ماهرتر می‌شود، این زمان مناسبی است تا بر رعایت برخی اصول بنیادین و حیاتی ایمنی پافشاری کرده و آن‌ها را به صورت عادت در او نهادینه کنید. افزایش قد، قدرت عضلانی و مهارت‌های حرکتی او، دسترسی به نقاطی را که پیش‌تر دور از دسترس بودند، ممکن ساخته و خطرات جدیدی را ایجاد می‌کند

در سن سه‌سالگی، کودکان معمولاً قادر به انجام یک سری مهارت‌های حرکتی درشت هستند: آن‌ها می‌توانند روی نوک پا راه بروند، سعی می‌کنند روی یک پا بایستند (و گاهی برای چند ثانیه موفق می‌شوند تعادل خود را حفظ کنند)، شروع به تمرین لی‌لی کردن می‌کنند، سعی در پریدن از ارتفاع‌های کم دارند و می‌توانند سه‌چرخه را به جلو رکاب بزنند. برای حفظ و تقویت این مهارت‌های بنیادین، ضروری است که روزانه حداقل یک ساعت فعالیت بدنی در برنامه کودک گنجانده شود.

گاهی اوقات، هنگامی که مشغول تماشای بازی کودک خود هستید، ممکن است از خود بپرسید که آیا او در آینده به سمت حرفه‌ای در تئاتر یا سینما خواهد رفت. کودکان سه ساله زمان قابل توجهی را صرف اجرای نمایش‌های کوچک می‌کنند: برای عروسک‌هایشان دیالوگ می‌نویسند، از مکالمات بزرگسالان تقلید می‌کنند، و از انواع صداها برای شخصیت‌های مختلف بهره می‌گیرند - برای مثال، صدایی زیر و نازک برای نوزادان و صدایی عمیق و پرقدرت برای ابرقهرمانان.

در سه‌سالگی، فرزند شما ممکن است تا حدودی با مفاهیم پایه‌ای زمان آشنا باشد: او می‌تواند توالی رویدادها را تشخیص دهد (اول چه کار کردیم، بعد چه شد) و متوجه شود که یک فعالیت چقدر طول می‌کشد (یک کار طولانی یا کوتاه). اما مفاهیم انتزاعی‌تر مانند گذشته (دیروز) و آینده (فردا) برای او همچنان مبهم و لغزنده هستند. او نمی‌تواند فاصله زمانی میان «اکنون» و «فردا» را درک کند، از این رو پنج دقیقه بعد دوباره همان سؤال را تکرار می‌کند.

اگر مجبور باشید یک بار دیگر آن کتاب مربوط به خانواده دایناسورها را بخوانید، احتمالاً احساس می‌کنید که سرتان از جا بلند خواهد شد! شاید از خود بپرسید که کودک پیش‌دبستانی شما چه چیز جذابی در این تکرار مکرر پیدا می‌کند. پاسخ این است: همان‌طور که این تکرار برای شما خسته‌کننده و آزاردهنده است، دقیقاً همان چیزی است که کودک شما برای یادگیری به آن نیاز دارد. این روش بنیادین او برای کشف جهان و تسلط یافتن بر آن است.

وقتی کودکان پیش‌دبستانی قواعد دستور زبان را یاد می‌گیرند، تمایل دارند آن قواعد را به همه موارد مشابه تعمیم دهند، حتی به استثناها. در زبان‌شناسی رشدی به این پدیده «بیش‌تعمیم» یا «تعمیم افراطی» (Overgeneralization) می‌گویند. برای مثال، آن‌ها یاد می‌گیرند که برای ساختن زمان گذشته باید «ـد» به آخر فعل اضافه کنند. سپس این قاعده را به تمام افعال اعمال می‌کنند. بنابراین، به جای «من به فروشگاه رفتم» (که فعل «رفت» بی‌قاعده است)، می‌گویند: «من به فروشگاه رفتـَم». مثال‌های دیگر: «من برنده شدم» (به جای «بردم»)، «او افتاد» (به جای «افتاد»)، یا «من خوردَم» (به جای «خوردم»). این اشتباهات در واقع نشان می‌دهد که کودک قاعده «افزودن ـد برای گذشته‌ساختن» را درونی کرده است.

کودک شما سه ساله است، اما ممکن است هنوز گاهی دچار کج‌خلقی شود. اگرچه او از نظر زبانی و شناختی پیشرفت چشمگیری داشته، اما در لحظات ناراحتی و ناامیدی شدید، سیستم عاطفی اش به سطح ابتدایی‌تری بازمی‌گردد و رفتاری شبیه به یک کودک نوپا از خود نشان می‌دهد. (و خودتان را آماده کنید - این غیرعادی نیست که کج‌خلقی‌های گاه‌به‌گاه در چهارسالگی و حتی بعد از آن نیز ظاهر شوند.)

پازل‌ها می‌توانند به عنوان ابزاری آموزشی و فوق‌العاده برای رشد شناختی و حرکتی کودک عمل کنند. پازل‌های ساخته شده از حروف الفبا به کودک شما این فرصت را می‌دهند تا شکل هر حرف را با انگشتان خود لمس کرده و احساس کند. این تجربه لمسی، به او در تشخیص و تمایز حروف از یکدیگر کمک شایانی می‌کند. همین اصل در مورد پازل‌هایی با تصاویر حیوانات، میوه‌ها یا اشیاء دیگر نیز صادق است. کودک در حین جاگذاری صحیح قطعات، با ویژگی‌های بصری هر شیء آشنا شده و دایره واژگان شناختی خود را گسترش می‌دهد. فراتر از این، کودک شما به تدریج به این مفهوم بنیادین دست می‌یابد که اجزای کوچک و مجزا در کنار یکدیگر می‌توانند یک کل واحد و معنادار را بسازند.

یکی از لحظات هیجان‌انگیز برای والدین زمانی است که خط خطی‌های تصادفی کودک به تدریج شکل‌هایی شبیه به حروف واقعی به خود می‌گیرند. برخی از کودکان سه ساله حتی شروع به نوشتن نام خود یا چند حرف اول آن می‌کنند. اما باید بدانید که نوشتن یکی از آن نقاط عطف رشدی است که از کودکی به کودک دیگر بسیار متفاوت است. اگر فرزند شما هنوز کوچک‌ترین علاقه‌ای به نوشتن نشان نمی‌دهد، اصلاً استرس نداشته باشید. این تفاوت‌های فردی کاملاً طبیعی است.