بازی، زبان جهانی کودکی و نیروی محرکه اصلی رشد شناختی، اجتماعی، حرکتی و عاطفی است. برای کودکان دارای اختلال طیف اتیسم، بازی می‌تواند به دلیل تفاوت‌های پردازش حسی، چالش‌های ارتباطی و دشواری در تخیل و تعامل اجتماعی، مسیر متفاوتی را طی کند. این مقاله با نگاهی به مراحل شش‌گانه رشد بازی، به خانواده‌ها و مربیان کمک می‌کند تا با درک این مراحل، بازی کودک را شناسایی، حمایت و به چالش بکشند تا حداکثر بهره رشدی از آن حاصل شود. تأکید بر این است که هر نوع بازی، مهارت‌های خاصی را تقویت می‌کند و مشارکت آگاهانه بزرگسال می‌تواند پلی برای گسترش دنیای بازی کودک باشد.

بازی، زبان جهانی کودکان و ابزاری ضروری برای رشد شناختی، عاطفی و اجتماعی آنان محسوب می‌شود. برای کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم، بازی می‌تواند چالش‌برانگیز باشد، زیرا ممکن است در درک قواعد اجتماعی، انعطاف‌پذیری و ارتباط متقابل با دیگران دشواری داشته باشند. در این میان، بازی ساختاریافته به عنوان یک راهبرد مداخله‌ای هدفمند، می‌تواند چهارچوبی قابل پیش‌بینی و امن برای آموزش مهارت‌های ضروری فراهم آورد. در جامعه ایران، با توجه به گسترش آگاهی نسبت به اختلال اوتیسم و تلاش برای ادغام کودکان مبتلا در محیط‌های آموزشی و اجتماعی، به‌کارگیری روش‌های عملی و مؤثری مانند بازی ساختاریافته از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. این مقاله به بررسی مفهوم بازی ساختاریافته، فواید آن برای کودکان اوتیستیک، راهکارهای اجرایی و ملاحظات فرهنگی و عملی در بستر ایران می‌پردازد.