نکات کلیدی
- بازی برای کودکان دارای اتیسم هم یک لذت و هم یک ضرورت رشدی است. از طریق بازی، آنان مهارتهای زبانی، اجتماعی، شناختی و حرکتی را میآموزند و تمرین میکنند.
- رشد بازی از مراحل ساده به پیچیده پیش میرود: از کاوش حسی و علت و معلول تا بازی نمادین و تخیلی پیشرفته. کودکان دارای اتیسم ممکن است در برخی مراحل توقف کنند یا نیاز به حمایت بیشتری برای پیشروی داشته باشند.
- نقش بزرگسال "همبازی شدن" است، نه "هدایت کردن". پیروی از علاقه کودک، تقلید از او و افزودن گامهای کوچک و معنادار به بازی او، مؤثرترین راه برای تعامل و آموزش است.
- بازی باید مبتنی بر نقاط قوت و علایق کودک باشد. استفاده از علایق خاص میتواند دروازهای برای جذب کودک به انواع جدید بازی باشد.
- ساختار و پیشبینیپذیری حتی در بازی میتواند اضطراب را کاهش دهد. استفاده از برنامههای بصری برای توالی بازی یا معرفی قوانین ساده میتواند کمککننده باشد.
هنوز نظری ثبت نشده است. اولین نظر را شما بدهید!