بازی، زبان جهانی کودکی و نیروی محرکه اصلی رشد شناختی، اجتماعی، حرکتی و عاطفی است. برای کودکان دارای اختلال طیف اتیسم، بازی می‌تواند به دلیل تفاوت‌های پردازش حسی، چالش‌های ارتباطی و دشواری در تخیل و تعامل اجتماعی، مسیر متفاوتی را طی کند. این مقاله با نگاهی به مراحل شش‌گانه رشد بازی، به خانواده‌ها و مربیان کمک می‌کند تا با درک این مراحل، بازی کودک را شناسایی، حمایت و به چالش بکشند تا حداکثر بهره رشدی از آن حاصل شود. تأکید بر این است که هر نوع بازی، مهارت‌های خاصی را تقویت می‌کند و مشارکت آگاهانه بزرگسال می‌تواند پلی برای گسترش دنیای بازی کودک باشد.

بازی یکی از اصلی‌ترین راه‌های یادگیری، رشد و شکوفایی کودکان است. برای کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم، بازی با همسالان و بزرگسالان نقشی دوگانه دارد: هم ابزاری برای لذت و ارتباط است و هم درمانگاهی طبیعی برای آموزش مهارت‌های اجتماعی پیچیده. از طریق این تعاملات، کودک می‌آموزد چگونه اشتراک‌گذاری کند، نوبت را رعایت نماید، ارتباط کلامی و غیرکلامی برقرار سازد و خود را به جای دیگران بگذارد تا افکار و احساسات آنان را درک کند. این مهارت‌ها سنگ بنای دوستی‌های دوران کودکی هستند که برای رشد اعتماد به نفس، عزت نفس و احساس تعلق حیاتی می‌باشند.