همزمان با رشد کودک دارای معلولیت، اوتیسم یا نیازهای اضافی و ورود او به دوران نوجوانی، اندیشه درباره آینده شغلی و استقلال حرفه‌ای به دغدغه‌ای مشترک برای او و خانواده تبدیل می‌شود. اشتغال تنها یک منبع درآمد نیست؛ بلکه عاملی کلیدی در تقویت حس هویت، خودارزشمندی، مشارکت اجتماعی و کیفیت زندگی است. در ایران، اگرچه چالش‌هایی در مسیر اشتغال کامل و فراگیر این افراد وجود دارد، اما آگاهی روزافزون جامعه، تصویب قوانین حمایتی و گسترش خدمات آموزشی و توانبخشی، افق‌های تازه‌ای گشوده است. این مسیر نیازمند نگاهی نظام‌مند، صبر و همراهی است. موفقیت از آنِ کسانی است که از همان سال‌های نوجوانی، آماده‌سازی را با شناخت توانمندی‌های واقعی آغاز می‌کنند.