اگر کودک شما ناگهان در نیمه‌های شب با جیغ و گریه‌های هیستریک از خواب بیدار می‌شود، کاملاً طبیعی و منطقی است که به عنوان والدین به شدت نگران شوید. هنگامی که کودک شما به این سطح از ناراحتی و آشفتگی می‌رسد، آرام کردن او کار بسیار دشواری می‌شود. همه ترفندها و ابزارهای معمولی که همیشه جواب می‌دادند (مانند پستانک، بغل کردن یا پخش موسیقی) ممکن است دیگر کارساز نباشند و آن چیزی نباشند که کودک شما در آن لحظه به آن نیاز دارد. در بیشتر موارد، پی بردن به علت اصلی ناراحتی آن‌ها، اولین و مهم‌ترین گام برای کمک به کودک و بازگرداندن او به خوابی عمیق و آرام است. دلایل متعددی وجود دارد که می‌تواند خواب یک شب خوب را با اشک و جیغ مختل کند و آگاهی از تمام احتمالات موجود می‌تواند به شما کمک کند تا با درک بهتری به فرزند خود کمک کنید.

تغذیه شبانه برای نوزادان یک امر طبیعی و ضروری است، اما اگر کودک نوپای شما هرگز این عادت را ترک نکرده و همچنان برای شیر خوردن در نیمه‌شب بیدار می‌شود، چه باید کرد؟ نکات زیر می‌تواند در این مسیر به شما کمک کند. غذا دادن یا نخوردن در نیمه‌شب - مسئله این است. کارشناسان اتفاق نظر دارند که اگر کودک شما کمتر از ۶ ماه سن دارد، پاسخ به بیدار شدن او در شب و تغذیه‌اش، کاملاً متناسب با نیازهای رشدی اوست. معده کوچک او زود خالی می‌شود و برای رشد به تغذیه مکرر نیاز دارد. اما زمانی که کودک از مرز ۶ ماهگی عبور کرد، می‌توانید به تدریج وعده‌های غذایی نیمه‌شب را حذف کنید. هدف اصلی در این مرحله، جدا کردن مفهوم "خوردن" از "خوابیدن" است. یعنی کودک یاد بگیرد که برای به خواب رفتن در ابتدای شب یا بازگشت به خواب پس از بیدار شدن‌های طبیعی، نیازی به سینه مادر، شیشه شیر یا فنجان نوشیدنی نداشته باشد.

هیچ زمان مشخص و جهانی برای اینکه چه زمانی بهتر است فرزندتان را از گهواره به تخت کودک نوپا منتقل کنید، وجود ندارد. در واقع، میانگین سنی برای این انتقال بسیار متنوع است و دامنه‌ای بین ۱۸ ماهگی تا ۳/۵ سالگی را شامل می‌شود. چندین عامل کلیدی وجود دارد که باید پیش از انجام این انتقال در نظر بگیرید - که مهم‌ترین آن‌ها، اطمینان از آمادگی رشدی کودک شما برای این تغییر بزرگ است.

رگرسیون خواب ۱۲ ماهه یک شکست موقت در عادات خواب کودک است که معمولاً در اولین سالگرد تولد او تجربه می‌شود. نقاط عطف رشدی هیجان‌انگیز (مانند تلاش برای راه رفتن یا گفتن اولین کلمات)، تغییر در روال روزانه، و ناراحتی ناشی از دندان‌درآوردن می‌توانند باعث شوند کودک مکرراً بیدار شود یا در به خواب رفتن مقاومت کند. گاهی اوقات تنها کاری که می‌توانید انجام دهید این است که صبورانه منتظر بمانید تا این موج موقت فروکش کند، اما در بسیاری از موارد می‌توانید با پایبندی به یک برنامه خواب ثابت و مرور مجدد اصول آموزش خواب، به کودک خود کمک کنید تا عادات خواب قبلی خود را بازیابد.

اکثر والدین موافقند که لذت‌بخش‌ترین رفتار خواب کودک نوپا، آن لحظات آرام و بی‌صدایی است که در خواب عمیق فرو می‌رود. اما حقیقت این است که کودک نوپای شما ممکن است در طول شب انواع رفتارهای دیگر را از خود نشان دهد - که برخی از آنها ممکن است عجیب و غریب یا حتی نگران‌کننده به نظر برسند. خبر خوب این است که اکثر این عادات کاملاً طبیعی بوده و دلیلی برای نگرانی نیستند، اما برخی از آنها ارزش بررسی دقیق‌تر توسط متخصص را دارند.

اگر کودک نوپا شما ناگهان در رختخواب می‌نشیند، به نظر می‌رسد ترسیده است اما به نظر نمی‌رسد شما را بشناسد، ممکن است دچار وحشت شبانه شده باشد. در این حالت، کودک ممکن است فریاد بزند، به شدت عرق کند، تند تند نفس بکشد و به اطراف بتپد، اما در واقع عمیقاً در خواب است و بیدار نیست. احتمالاً صبح روز بعد هیچ خاطره‌ای از این ماجرا نخواهد داشت و آرام کردن او در آن لحظه بسیار دشوار است.

وحشت‌های شبانه - که به آنها وحشت خواب نیز گفته می‌شود - با کابوس‌های شبانه تفاوت اساسی دارند. بیدار کردن کودک در هنگام وحشت شبانه بسیار دشوار است و کودکان معمولاً صبح روز بعد هیچ خاطره‌ای از آن ندارند.

در اینجا یک راه جدید برای فکر کردن در مورد این مشکل رایج ارائه می‌دهیم: اینطور نیست که فرزند شما بیشتر از سایر کودکان نوپا - یا حتی بیشتر از بزرگسالان - در طول شب بیدار شود. واقعیت این است که همه ما در طول شب چندین بار از خواب بیدار می‌شویم. این بیدار شدن‌های شبانه که بخشی طبیعی از چرخه خواب هستند، معمولاً آنقدر کوتاه اند که صبح روز بعد اصلاً آن‌ها را به خاطر نمی‌آوریم. اما هر چند وقت یک بار، چیزی باعث می‌شود که نتوانیم فوراً دوباره بخوابیم - بعد غلت می‌زنیم، یک لیوان آب می‌خوریم، یا سعی می‌کنیم کتاب بخوانیم یا تلویزیون تماشا کنیم تا دوباره خوابمان ببرد.

در ۱۸ ماهگی، اکثر کودکان نوپا به مرحله‌ای از بلوغ خواب رسیده‌اند که می‌توانند در طول شب بخوابند. بنابراین اگر کودک نوپایی که تاکنون خوب می‌خوابید، ناگهان شروع به بیدار شدن مکرر در طول شب یا مقاومت در برابر به خواب رفتن کند، این اتفاق می‌تواند بسیار گیج‌کننده و خسته‌کننده باشد. این عقب‌نشینی موقت خواب که به عنوان رگرسیون خواب شناخته می‌شود، می‌تواند توسط عوامل مختلفی از جمله نقاط عطف رشد، تغییرات در روال روزانه کودک نوپا، بیماری، یا دندان درآوردن ایجاد شود. یک روال مداوم و به کارگیری صبر فراوان می‌تواند شما و کودک‌تان را از این مرحله دشوار عبور دهد.

کم‌کردن تحریکات محیطی: کودکان نوپا با مشاهده فعالیت اعضای خانواده (به‌ویژه خواهر و برادر بزرگ‌تر) تحریک می‌شوند. کاهش فعالیت‌های پرسر و صدا در خانه در ساعات منتهی به خواب کودک و ایجاد فضایی "کسل‌کننده" و آرام، به او در تشخیص زمان استراحت کمک می‌کند. وقتی احساس می‌کنید ناگهان والدین یک "درویش در حال چرخش" یا "سوپرمنی" شده‌اید که انگار می‌تواند بدون هیچ خوابی به زندگی خود ادامه دهد، به احتمال زیاد یک کودک نوپای بیش از حد خسته در دستان خود دارید. درست است: اگرچه کودک نوپا شما با تمام وجود با خواب مبارزه می‌کند و مثل یک نیروگاه بی‌پایان به نظر می‌رسد، اما در واقعیت به شدت به یک چرت جدی و باکیفیت نیاز دارد.

بسیاری از کودکان نوپا در به خواب رفتن در ابتدای شب و یا در به خواب ماندن در طول شب مشکل دارند. این مشکلات بخش رایجی از رشد کودک هستند. با این حال، احتمال اینکه کودک نوپای شما یک مشکل خواب جدی‌تر داشته باشد، در شرایط زیر افزایش می‌یابد: اگر او فرزند اول خانواده باشد، اگر دارای خلق‌وخوی بیش‌فعال باشد، یا اگر مستعد ابتلا به عفونت‌های مکرر گوش باشد.

والدینی که خود از کم‌خوابی رنج می‌برند، اغلب گزارش می‌دهند که کودک نوپاشان از تخت خواب (گهواره) خود متنفر است. اما تشخیص این که آیا کودک شما واقعاً از گهواره به عنوان یک شیء متنفر است، یا صرفاً نمی‌خواهد تنها و بدون حضور شما در آن بخوابد، بسیار دشوار و در عین حال حیاتی است.

خواباندن کودک نوپا می‌تواند کاری دلهره‌آور و پیش‌بینی‌ناپذیر باشد. از این گذشته، شما هرگز نمی‌دانید که آیا آنها قرار است با جیغ و فریاد مقاومت کنند یا با ناله‌های غمگینانه شما را متأثر سازند. اما سوال واقعی این است: بهترین راه برای پاسخ دادن به فرزندتان پس از اینکه او را در تخت خواباندید چیست؟ کارشناسان برجسته در این مورد کاملاً اختلاف نظر دارند و طیفی از رویکردها را پیشنهاد می‌کنند که دکتر ریچارد فربر (طرفدار روش‌های "گریه کنترل‌شده") در یک سر این طیف و دکتر ویلیام سیرز (طرفدار رویکرد ملایم‌تر و وابسته به والدین) در سر دیگر آن قرار می‌گیرند.