کودکان در این سنین به طور غریزی به سوی تحرک، نورهای درخشان، کنتراست رنگ‌های شدید و صداهای ریتمیک جلب می‌شوند. صفحه‌های نمایش برای آن‌ها منبعی جذاب از تحریک حسی هستند، اما مغز در حال رشد آن‌ها فاقد توانایی پردازش معنای محتوا است. آن‌ها تصاویر را می‌بینند اما داستان را نمی‌فهمند؛ صداها را می‌شنوند اما کلمات و مفهوم را درک نمی‌کنند. تقلید آن‌ها—در صورت وقوع—معمولاً محدود به حرکات ساده‌ای است که همزمان با یک انسان واقعی (والدین) انجام می‌شود، نه تقلید صرف از شخصیت‌های روی صفحه

کودکان خردسال حتی اگر مستقیماً به صفحه نگاه نکنند، اخبار را از محیط اطراف خود جذب می‌کنند. منبع خبر می‌تواند تلویزیون یا رادیوی روشن در خانه، تاکسی یا مطب دکتر، تصاویر روی روزنامه‌های دکه، یا صحبت‌های نگران بزرگسالان باشد. این مواجهه‌های گذرا می‌توانند برای کودکانی که دنیا را به صورت عینی و ملموس درک می‌کنند، بسیار گیج‌کننده و ترسناک باشند.

در دنیای امروز، کودکان و نوجوانان در معرض سیلاب پیوسته‌ای از تبلیغات هستند. این پیام‌ها که به اشکال هوشمندانه و جذاب ارائه می‌شوند، تأثیر عمیقی بر خواسته‌ها، ارزش‌ها و خودانگاره آن‌ها دارند. نقش والدین، نه محافظت کامل (که ناممکن است)، بلکه تجهیز فرزندان به تفکر انتقادی و سواد رسانه‌ای است.