علائم احتمالی دوقلویی شامل تهوع شدید صبحگاهی، افزایش سریع وزن، حساسیت بیشتر سینه‌ها و خستگی مفرط است تشخیص قطعی دوقلوها تنها از طریق سونوگرافی امکان‌پذیر است سطوح بالاتر هورمون hCG ممکن است نشانه بارداری چندقلو باشد، اما قطعی نیست دوقلوها می‌توانند همسان (تک‌تخمکی) یا غیرهمسان (دو تخمکی) باشند دوقلوهای همسان همیشه همجنس هستند؛ دوقلوهای غیرهمسان ممکن است همجنس یا غیرهمجنس باشند

رشد دوقلوها در رحم مادری یک روند شگفت‌انگیز و پیچیده است که تفاوت‌ها و شباهت‌های مهمی با بارداری تک‌قلو دارد. دوقلوهای غیرهمسان—که به دوقلوهای برادر یا دو تخمکی نیز معروفند—از دو تخمک بارور شده مجزا تشکیل می‌شوند. این جنین‌ها مسیر رشد منحصربه‌فردی را طی می‌کنند که از اولین روزهای تشکیل تا زمان تولد ادامه دارد.

احتمال طبیعی داشتن دوقلو حدود ۳٪ است، اما تحت تأثیر عوامل مختلفی قرار می‌گیرد درمان‌های باروری مهم‌ترین عامل افزایش احتمال دوقلو شدن هستند سن بالاتر مادر (بالای ۳۵ سال) احتمال دوقلوهای غیرهمسان را افزایش می‌دهد سابقه خانوادگی دوقلویی، نژاد و ویژگی‌های فیزیکی در احتمال دوقلو شدن تأثیر دارند نرخ تولد دوقلوها پس از افزایش در دهه‌های گذشته، اخیراً کاهش یافته است بارداری چندقلو با خطرات و عوارض بیشتری همراه است

وضعیت قرارگیری جنین‌های دوقلو (پروزنیشن) تعیین‌کننده اصلی نوع زایمان (طبیعی یا سزارین) است شایع‌ترین و مطلوب‌ترین وضعیت برای زایمان طبیعی، حالت سر-سر (راس-راس) است حدود ۴۰٪ دوقلوها از طریق زایمان طبیعی به دنیا می‌آیند خطر تغییر وضعیت دوقلو دوم پس از تولد دوقلو اول در زایمان طبیعی وجود دارد در صورت بریچ بودن دوقلو اول یا عرضی بودن هر دو جنین، معمولاً سزارین توصیه می‌شود پزشک ممکن است در حین زایمان اقدام به چرخاندن جنین دوم کند

در هفته ۴ بارداری دوقلو، بلاستوسیست‌ها در دیواره رحم کاشته می‌شوند و به جنین تبدیل می‌گردند علائم بارداری دوقلو ممکن است مشابه بارداری تک‌قلو اما شدیدتر باشد تنها راه قطعی تشخیص دوقلویی در این مرحله، سونوگرافی است هر جنین معمولاً جفت و کیسه آمنیوتیک جداگانه دارد ساختارهای حمایتی مانند جفت، کیسه آمنیوتیک و کیسه زرده شروع به تشکیل می‌کنند

در هفته هشتم بارداری دوقلو، احتمالاً نوزادان خود را در سونوگرافی مشاهده کرده‌اید یا به زودی خواهید دید. این اولین دیدار بصری با دوقلوهای در حال رشد شماست و لحظه‌ای هیجان‌انگیز و معنادار محسوب می‌شود. علائم بارداری در این زمان ممکن است شامل حالت تهوع صبحگاهی، نفخ، هوس یا بی‌علاقگی غذایی، خستگی مفرط، تغییرات قابل توجه در سینه‌ها، تکرر ادرار و افزایش ترشحات واژن باشد. نوزادان دوقلو شما اکنون به‌طور رسمی جنین محسوب می‌شوند و در حال رشد سریع هستند. آن‌ها اکنون قلب‌هایی دارند که خون را پمپاژ می‌کند، مغز و نخاع در حال رشد و توسعه هستند، و ریه‌هایشان نیز شروع به تشکیل کرده‌اند.

در هفته دوازدهم بارداری دوقلو، ممکن است هنوز برخی از علائم مشابه مراحل اولیه بارداری را تجربه کنید، همراه با برخی علائم جدید که در حال ظهور هستند، اگرچه برخی از این علائم با ورود به سه‌ماهه دوم ممکن است کاهش یابند. برخی از علائم شایع در این مرحله عبارتند از: بیماری بارداری (حالت تهوع و استفراغ)، یبوست، افزایش وزن قابل توجه، سردرد، تغییرات پوستی و افزایش ترشحات واژینال. در این مرحله، نوزادان شما دارای صورت متمایز، اندام‌های مشخص و ارگان‌های در حال تکامل هستند و با پیشرفت بارداری شما به رشد و تمایز خود ادامه می‌دهند. در این زمان، احتمالاً به پزشک خود مراجعه کرده‌اید و از دوقلو باردار بودن خود مطلع شده‌اید.

در هفته شانزدهم بارداری دوقلو، ممکن است به تازگی شروع به احساس حرکت کودکان خود کنید، اگرچه ممکن است هنوز مدتی طول بکشد تا لگدهای مشخصی را احساس کنید. در این مرحله، چند هفته از سه‌ماهه دوم بارداری گذشته است، بنابراین ممکن است علائمی مانند درد رباط گرد، احتقان بینی و سوزش سر دل را تجربه کنید. بدن شما خون زیادی را برای حمایت از شما و کودکان‌تان پمپاژ می‌کند و مفاصل شما ممکن است به دلیل اثرات هورمونی شل شوند که در دوران بارداری کاملاً طبیعی است. در این هفته، الگوهای پوست سر دوقلوهای شما و شنوایی آن‌ها در حال رشد است. آن‌ها همچنین با هماهنگی بیشتری شروع به حرکت خواهند کرد.

در هفته ۲۰ بارداری دوقلو، شما در نیمه راه بارداری خود هستید! این یک نقطه عطف مهم و هیجان‌انگیز محسوب می‌شود. برخی از علائم شما ممکن است تغییر کرده باشد و حتی ممکن است تاکنون حرکت نوزادان خود را به وضوح احساس کنید—اما اگر هنوز حرکات مشخصی را احساس نمی‌کنید، نگران نباشید. همچنین ممکن است در این دوره علائمی مانند کم‌خونی، افزایش یا کاهش میل جنسی، گرفتگی عضلات پا، یا تغییرات پوستی مختلف را تجربه کنید.

در هفته ۲۴ بارداری دوقلو، شما یک نقطه عطف بسیار مهم و حساس را پشت سر می‌گذارید: ورود به نیمه دوم بارداری و دستیابی به مرحله «قابلیت حیات» برای نوزادان. این هفته نمادی از قدرت شگفت‌انگیز بدن شما و رشد خستگی‌ناپذیر دو زندگی در درون شماست. بدن شما بی‌وقفه در حال سازگاری و حمایت از نوزادان در حال رشد است، در حالی که خودتان ممکن است ناراحتی‌های فیزیکی جدید یا تشدید شده‌ای را تجربه کنید. در این مرحله، دوقلوهای شما از نظر اندازه و بلوغ در حال پیشرفت چشمگیری هستند و با هر روزی که در رحم سپری می‌کنند، برای زندگی در دنیای بیرون آماده‌تر می‌شوند.

این مرحله، دوره «بلوغ نهایی» برای دوقلوهای شما و «تحمل نهایی» برای شماست. در حالی که نوزادان با سرعت بیشتری روی افزایش وزن و تکامل اندام‌های حیاتی تمرکز می‌کنند، بدن شما تحت فشار فیزیکی بی‌سابقه‌ای قرار دارد. علائم می‌توانند شدیدتر شوند، اما هر روزی که در این هفته سپری می‌کنید، به معنای پیشرفتی عظیم در شانس سلامت و رشد نوزادان شماست. این هفته یک نقطه عطف ایمنی دیگر است، زیرا تولید ماده‌ای کلیدی در ریه‌ها، احتمال بقای دوقلوها در صورت تولد زودرس را به شکل چشمگیری افزایش می‌دهد.

این هفته اغلب به عنوان مرز امنیت جدید در نظر گرفته می‌شود، چرا که تقریباً تمام اندام‌های حیاتی دوقلوها (به ویژه ریه‌ها) به بلوغ قابل قبولی رسیده‌اند. اگرچه هدف اصلی همچنان ادامه بارداری است، اما آرامش خاطری که از این نقطه عطف به دست می‌آید، بی‌نظیر است. با این حال، بدن شما احتمالاً بیشترین ناراحتی را تجربه می‌کند، زیرا فضای داخلی به شدت اشغال شده است. این مرحله، زمان تحمل نهایی، نظارت دقیق و آماده‌سازی عملی برای تولد است

رسیدن به هفته ۳۶ بارداری دوقلو یک دستاورد استثنایی است. شما اکنون به خط پایان رسمی و ایمن برای اکثر بارداری‌های دوقلو رسیده‌اید. بسیاری از متخصصان زنان و زایمان، زایمان را در این هفته یا حداکثر تا هفته ۳۸ توصیه یا برنامه‌ریزی می‌کنند، زیرا ادامه بارداری پس از این زمان می‌تواند خطراتی مانند محدودیت رشد، پره‌اکلامپسی یا مشکلات جفتی را افزایش دهد. نوزادان متولد شده در این هفته به ندرت با چالش‌های جدی ناشی از نارسی مواجه می‌شوند و اغلب نیاز به مراقبت ویژه (NICU) بسیار کوتاه‌مدت یا حتی فاقد آن هستند. این هفته، هفته انتظار هوشیارانه، تصمیم‌گیری نهایی و آماده‌سازی نهایی است.

در بارداری دوقلو، ساختار جفت و کیسه آمنیوتیک مهم‌ترین فاکتور در تعیین میزان خطر و نوع مراقبت‌های مورد نیاز است. این ساختار در هفته‌های اول بارداری و معمولاً در اولین سونوگرافی تعیین می‌شود.