نوزادان از بدو تولد دارای حافظه هستند، اما عملکرد حافظه آنان به طور قابل توجهی با بزرگسالان متفاوت است و در ابتدا بسیار کوتاه‌مدت است. حافظه کوتاه‌مدت نوزاد در ماه‌های اول به سرعت تکامل می‌یابد و از یادآوری یک شیء به یادآوری چند شیء و توالی ساده رویدادها ارتقا می‌یابد. شکل‌گیری پایدار خاطرات بلندمدت آشکار (خاطراتی که به طور آگاهانه به یاد آورده می‌شوند) سال‌ها طول می‌کشد و با رشد کامل بخش هیپوکامپ مغز مرتبط است.

دید نوزاد در بدو تولد بسیار مبهم است، اما سیستم بینایی آن‌ها به گونه‌ای تکامل یافته که برای تشخیص چهره‌ها به‌طور خاص آمادگی دارد. مطالعات نشان می‌دهند نوزادان چهره‌ها را سریع‌تر و ترجیحاً نسبت به سایر اشیاء پیچیده پردازش می‌کنند. کودک شما احتمالاً تا حدود ۳ ماهگی می‌تواند چهره شما را از میان دیگران به وضوح تشخیص دهد. با این حال، او خیلی زودتر و حتی از طریق حواس دیگر، شما را می‌شناسد. نوزادان از لحظه تولد صدای مادر خود را می‌شناسند، زیرا این صدا را در طول دوران بارداری در رحم به طور مکرر شنیده‌اند. به همین ترتیب، آن‌ها به سرعت صداهای پدر، خواهر و برادرها و مراقبین اصلی دیگر را نیز شناسایی و به آن‌ها پاسخ می‌دهند.

نوزادان ممکن است در اطراف افراد جدید و حتی کسانی که قبلاً ملاقات کرده‌اند، مضطرب و بی‌قرار شوند و اگر ناگهان توسط فردی ناآشنا مورد توجه قرار گیرند، ممکن است گریه کنند. در حالی که این رفتار گاهی برای والدین چالش‌برانگیز است، در واقع بخشی بسیار طبیعی و ضروری از رشد کودک محسوب می‌شود. اضطراب غریبه زمانی اتفاق می‌افتد که کودک به یک نقطه عطف شناختی مهم می‌رسد: او اکنون قادر است بین افرادی که به خوبی می‌شناسد (مانند والدین و مراقبین اصلی) و کسانی که ناآشنا هستند، تمایز قائل شود. این تمایز نشان‌دهنده رشد سالم سیستم عصبی و تشکیل دلبستگی ایمن است.

بازی و تعامل با کودک نه تنها لذت‌بخش، بلکه برای رشد همه‌جانبه او ضروری است. این تعاملات به شکل‌گیری مدارهای عصبی مغز کمک کرده و پایه‌های مهارت‌های آینده، از جمله زبان، تفکر، معاشرت و تنظیم هیجانات را می‌سازند. شما، به عنوان والد یا مراقب اصلی، اولین و مهم‌ترین همبازی و معلم کودک خود هستید.

در میان رفلکس‌های اولیه نوزاد، رفلکس مبهوت (یا رفلکس مورو) می‌تواند برای والدین نگران‌کننده باشد. این واکنش اغلب منجر به گریه نوزاد می‌شود و تماشای آن می‌تواند ناراحت کننده باشد. از نظر تکاملی، برخی از متخصصان بر این باورند که این رفلکس ممکن است در گذشته به نوزاد کمک می‌کرده تا در صورت احساس سقوط، به مادر بچسبد، اگرچه این نظریه به طور قطعی اثبات نشده است. امروزه، به نظر می‌رسد این رفلکس هدف عملکردی خاصی ندارد، اما وجود آن کاملاً طبیعی است و خوشبختانه تنها برای چند ماه دوام می‌آورد.

تصمیم برای نخستین بار ترک کودک برای یک شب، یکی از انتخاب‌های شخصی و گاهی چالش‌برانگیز والدین است. هیچ زمان جهانی و ثابتی برای همه وجود ندارد؛ این تصمیم به عوامل متعددی وابسته است، از جمله نحوه تغذیه کودک، عبور از مراحل اضطراب جدایی، و مهم‌تر از همه، در دسترس بودن یک مراقب کاملاً مورد اعتماد (خویشاوند، دوست نزدیک یا پرستار کودک باتجربه).

وقتی کودک شما برای نخستین بار می‌خندد، معمولاً در حدود ۴ ماهگی، احتمالاً شبیه یک قهقهه کوتاه یا خنده‌ای نرم خواهد بود. این نخستین خنده‌ها اغلب کوتاه و شیرین هستند. با نزدیک شدن به ۶ ماهگی، خنده‌های نوزادان رساتر، طولانی‌تر و از ته دل می‌شود. در این مرحله، جیغ‌های شاد، قهقهه، لبخندهای گسترده و غان و غون بخشی جدایی‌ناپذیر از راه‌های ارتباطی کودک پیش از سخن گفتن خواهد بود. با انجام بازی‌های تعاملی مانند دالی موشه، دمیدن روی شکم (تمشک بازی) و درآوردن صداها و چهره‌های خنده‌دار می‌توانید این خنده‌های زیبا را برانگیزید.

پرورش کودک، یکی از مهم‌ترین و پرمسئولیت‌ترین کارهای زندگی است و طبیعی است که بخواهید محیطی سرشار از شادی و رشد برای او فراهم کنید. خبر خوب این است که فرمول اصلی نسبتاً ساده است (اما نیازمند صبر و حضور مداوم است): عشق، توجه پاسخگو و مراقبت پایه. تحقیقات علمی بارها تأیید کرده‌اند که این سه مورد، دقیقاً چیزی است که کودک برای شکوفایی و تبدیل شدن به فردی شاد و سازنده به آن نیاز دارد. در اینجا راهکارهای عملی برای ایجاد این بستر فراهم شده است.

اضطراب جدایی بخشی اجتناب‌ناپذیر و طبیعی از رشد هیجانی نوزادان و کودکان نوپاست. این مرحله معمولاً از حدود ۸ تا ۹ ماهگی آغاز می‌شود، بین ۱۲ تا ۲۴ ماهگی به اوج خود می‌رسد و ممکن است تا ۳ سالگی کودک ادامه یابد. درک ماهیت و زمان‌بندی این پدیده، به والدین کمک می‌کند تا با صبر و آگاهی بیشتری از این دوره گذر کنند.

بسیاری از نوزادان بین ۸ تا ۱۲ ماهگی به یک شیء خاص آرامش‌بخش—که اغلب به آن «دل‌بند» (Lovey) گفته می‌شود—وابستگی عاطفی پیدا می‌کنند. این شیء معمولاً یک حیوان عروسکی نرم، یک پتوی لطیف یا هر جسم قابل لمسی است که برای کودک حس آشنایی و امنیت ایجاد می‌کند. این دلبستگی کاملاً طبیعی است و می‌تواند نقش مهمی در کمک به کودک برای مقابله با اضطراب جدایی و سازگاری با موقعیت‌های جدید ایفا کند. (البته برخی از کودکان هرگز چنین وابستگی‌ای را نشان نمی‌دهند و این نیز طبیعی است.) برای حفظ ایمنی، نباید تا قبل از یک سالگی کودک، اجازه دهید با چنین شیء نرمی بخوابد.