آگاهی از علائم اولیه اختلال طیف اوتیسم افزایش یافته است و امروزه این تشخیص اغلب زودتر از گذشته امکان‌پذیر است. همانطور که کلی یوست آبرامز، روانشناس رشد توضیح می‌دهد: «اختلال طیف اوتیسم را می‌توان در حدود ۱۸ ماهگی تشخیص داد. هرچه اوتیسم زودتر شناسایی شود، مداخلات حیاتی زودتر شروع می‌شوند و بهترین فرصت را برای کودک فراهم می‌کنند تا به پتانسیل کامل خود دست یابد.»

اختلال طیف اوتیسم یک وضعیت عصبی-رشدی پیچیده است که با چالش‌های پایدار در ارتباطات اجتماعی و وجود الگوهای محدود و تکراری رفتار، علایق یا فعالیت‌ها مشخص می‌شود. از آن‌جا که شدت و ترکیب علائم در هر فرد به طور چشمگیری متفاوت است، از اصطلاح «طیف» استفاده می‌شود.