مشاهده نوزادی که کمر خود را به شدت قوس می‌دهد و خود را به عقب پرتاب می‌کند، می‌تواند لحظه‌ای ترسناک و نگران‌کننده برای والدین باشد، به ویژه وقتی او را در آغوش دارید. با این حال، این رفتار برای بسیاری از نوزادان و کودکان نوپا کاملاً معمول و طبیعی است و اغلب روشی برای بیان ناراحتی یا احساسات شدید است. از آنجا که مهارت‌های ارتباطی کودک بسیار محدود است، گریه کردن و قوس دادن کمر ممکن است مؤثرترین راه او برای جلب توجه و بیان نیازهایش باشد.

بله، طبیعی است. حتی یک نوزاد تازه متولد شده ممکن است هنگام گرسنگی و با تأخیر در تغذیه، با گریه‌ای که حاکی از عصبانیت است، واکنش نشان دهد. همانطور که والدین می‌دانند، نوزادان به دلایل مختلفی گریه می‌کنند: نیاز به تغذیه، در آغوش گرفته شدن، تعویض پوشک، خستگی، بیماری یا درد. افزون بر این، طبیعت و خلق و خوی ذاتی هر نوزاد متفاوت است. برخی از نوزادان ذاتاً با حساسیت و واکنش‌پذیری بیشتری به محرک‌های محیطی پاسخ می‌دهند و ممکن است زودتر و با شدت بیشتری ناراحتی خود را نشان دهند که می‌تواند به صورت یک کودک «دشوار» یا «عصبانی‌نمای» بروز کند.