برای بسیاری از کودکان و نوجوانان دارای اختلال طیف اوتیسم، جهان می‌تواند مکانی به طور غیرقابل تحملی آشفته باشد. زمانی که بار این آشفتگی از آستانه تحمل فرد فراتر رود، ممکن است به یک فروپاشی یا بحران عصبی منجر شود. این یک واکنش اضطراری و کاملاً غیرارادی است، مانند بال زدن در عمق آب. فرد در این لحظه کنترل خود را بر رفتار، گفتار و گاهی حرکات بدن از دست می‌دهد و قادر به آرام کردن خود نیست. این حالت ممکن است با فریاد زدن، گریه شدید، لرزش، پرخاشگری، خودآزاری یا کناره‌گیری کامل همراه باشد.

تحریک یا «استیمینگ» (کوتاه‌شده عبارت Self-Stimulatory Behavior) به طیف وسیعی از رفتارهای تکراری و کلیشه‌ای اشاره دارد که برای بسیاری از کودکان و نوجوانان دارای اوتیسم، بخشی طبیعی و ضروری از تجربه زیسته آن‌هاست. این رفتارها می‌توانند شامل تکان دادن بدن، تکان دادن دست‌ها، زمزمه کردن، چرخاندن اشیا، راه رفتن قدم‌زنان، خیره شدن به نورها یا چرخش اشیا باشد. درک این نکته که استیمینگ یک راهبرد مقابلهای و تنظیمی است، نه یک "عادت عصبی" آزاردهنده یا رفتار کلیشه‌ای بی‌هدف، کلید تعامل احترام‌آمیز با فرد اوتیستیک است. در جامعه ایران، که ممکن است این رفتارها مورد تعجب یا قضاوت دیگران قرار گیرد، آگاهی‌بخشی به خانواده، معلمان و عموم مردم درباره معنای این حرکات، گامی مهم در ایجاد جامعۀ فراگیرتر است.