برای بسیاری از کودکان و نوجوانان دارای اوتیسم، بیان احساسات پیچیده‌ای مانند اضطراب، خشم، ناامیدی یا درد فیزیکی از طریق کلمات دشوار است. زمانی که این احساسات از حد تحمل فراتر روند، ممکن است به صورت بروز خارجی (پرخاشگری) مانند ضربه زدن، گاز گرفتن یا پرتاب کردن، یا بروز داخلی (خودآزاری) مانند ضربه زدن به سر، گاز گرفتن خود یا کندن پوست ظاهر شوند. این رفتارها علامت هشداردهنده‌ای هستند مبنی بر اینکه فرد غرق شده و نیاز به کمک فوری دارد. درک این موضوع که این یک "بدرفتاری" نیست، بلکه واکنشی به یک موقعیت غیرقابل تحمل است، نقطه شروع مدیریت صحیح آن می‌باشد.

برای بسیاری از کودکان و نوجوانان دارای اختلال طیف اوتیسم، جهان می‌تواند مکانی به طور غیرقابل تحملی آشفته باشد. زمانی که بار این آشفتگی از آستانه تحمل فرد فراتر رود، ممکن است به یک فروپاشی یا بحران عصبی منجر شود. این یک واکنش اضطراری و کاملاً غیرارادی است، مانند بال زدن در عمق آب. فرد در این لحظه کنترل خود را بر رفتار، گفتار و گاهی حرکات بدن از دست می‌دهد و قادر به آرام کردن خود نیست. این حالت ممکن است با فریاد زدن، گریه شدید، لرزش، پرخاشگری، خودآزاری یا کناره‌گیری کامل همراه باشد.