مواجهه با چشم‌غره، پوزخند، پاسخ‌های تند یا لحن تحقیرآمیز از سوی نوجوان، می‌تواند برای والدین آسیب‌زا و چالش‌برانگیز باشد. این رفتارها که اغلب تحت عنوان «بی‌احترامی» یا «نگرش» شناخته می‌شوند، در بسیاری از خانواده‌های دارای نوجوان رخ می‌دهد. درک این که این رفتار صرفاً یک طوفان تکاملی است و نه لزوماً بازتابی از شکست تربیتی، اولین قدم برای مدیریت صحیح آن است. این مقاله به ریشه‌های عصبی و روانی بی‌احترامی در نوجوانی می‌پردازد، راهکارهای عملی برای کاهش و مدیریت آن ارائه می‌دهد و مرزهایی را مشخص می‌کند که نشان‌دهنده نیاز به مداخله و کمک تخصصی است.

کودکان خودتنظیمی را از طریق روابط گرم و پاسخگو فرا می‌گیرند. آن‌ها همچنین با مشاهده بزرگسالان اطراف خود، این مهارت را پرورش می‌دهند. رشد خودتنظیمی از دوران نوزادی آغاز می‌شود. این مهارت در سنین نوپایی و پیش‌دبستانی به سرعت گسترش می‌یابد، اما تا دوره بزرگسالی نیز به رشد خود ادامه می‌دهد.