در دنیای امروز، کودکان و نوجوانان در معرض سیلاب پیوسته‌ای از تبلیغات هستند. این پیام‌ها که به اشکال هوشمندانه و جذاب ارائه می‌شوند، تأثیر عمیقی بر خواسته‌ها، ارزش‌ها و خودانگاره آن‌ها دارند. نقش والدین، نه محافظت کامل (که ناممکن است)، بلکه تجهیز فرزندان به تفکر انتقادی و سواد رسانه‌ای است.

یک رابطه سالم با فناوری دیجیتال در خانواده به این معناست که همه اعضا از فناوری به روش‌هایی استفاده می‌کنند که به پیوندهای خانوادگی لطمه نمی‌زند و حتی می‌تواند آن را تقویت کند. نیازها و علایق فردی هر شخص را به رسمیت می‌شناسد و برآورده می‌سازد و با سن، بلوغ و مسئولیت‌پذیری هر فرد تناسب دارد.

امروزه به اشتراک‌گذاری آنلاین تصاویر و اطلاعات مربوط به کودکان، چه در شبکه‌های اجتماعی و چه در وبلاگ‌های شخصی، به بخشی از فرهنگ ارتباطی بسیاری از خانواده‌ها تبدیل شده است. این اقدام، در کنار مزایای آشکارش، ردپای دیجیتالی پایدار و گاهی غیرقابل حذفی برای کودک خلق می‌کند که بر شهرت آنلاین و حتی آفلاین او در آینده تأثیر خواهد گذاشت. بنابراین، درک عمیق‌تر پیامدهای این رفتار و یافتن تعادل مناسب در آن، ضرورتی انکارناپذیر است.

یک رویکرد سالم به استفاده از زمان نمایشگر و فناوری دیجیتال، رویکردی متعادل و مثبت است. این مفهوم فراتر از شمارش ساعات است و بر کیفیت و زمینه استفاده تأکید دارد. این یعنی به دلیل استفاده شما (آیا برای خلاقیت، ارتباط یا سرگرمی منفعلانه است؟)، زمان استفاده شما (آیا زمان خانواده یا مکالمه را قطع می‌کند؟)، همراهان شما (آیا تنها یا به صورت جمعی استفاده می‌شود؟) و مقدار استفاده شما توجه می‌شود. در نهایت، یک رویکرد سالم به معنای گنجاندن ترکیبی متنوع از فعالیت‌های دیجیتال و غیردیجیتال در زندگی روزمره است.

خشونت خانوادگی به رفتارهایی گفته می‌شود که در آن یکی از اعضای خانواده، عضو دیگر را تهدید، آزار، کنترل یا تحت فشار قرار می‌دهد. این خشونت می‌تواند از سوی افراد مختلفی در چارچوب خانواده صورت گیرد، برای نمونه از سوی همسر یا شریک زندگی، فرزند بزرگ‌سال یا یکی از بستگان. همچنین ممکن است از سوی فردی که پیش‌تر عضوی از خانواده بوده (مانند همسر سابق) یا از سوی نوجوانان و جوانان خانواده اعمال شود. گاهی از این پدیده با عنوان خشونت خانگی، خشونت شریک زندگی یا آزار داخلی خانواده نیز یاد می‌شود.

اگر احساس می‌کنید ممکن است به فرزندتان آسیبی وارد کنید یا قبلاً چنین اتفاقی افتاده است، شما و فرزندتان به کمک فوری نیاز دارید. در ایران می‌توانید با اورژانس اجتماعی (شماره ۱۲۳)، خط ملی مشاوره کودک و خانواده، یا مراکز خدمات روان‌شناسی و مددکاری تماس بگیرید. اگر فرزند شما به مراقبت پزشکی نیاز دارد، با شماره اورژانس ۱۱۵ تماس بگیرید