دوران نوجوانی، فصل تغییرات شگرف است. درست همان‌طور که جسم و افکار نوجوان در حال دگرگونی است، رابطه او با والدین و خانواده نیز طبیعتاً متحول می‌شود. این تغییر به معنای کمرنگ‌ شدن عشق یا نیاز نیست، بلکه نشان‌دهنده گذار از الگوی «کودک-مراقب» به سوی یک ارتباط بالغ‌تر، دوسویه و مبتنی بر احترام متقابل است. والدینی که دیروز همه‌چیز را تعیین می‌کردند، امروز بیش‌تر نقش راهنمای همراه، پناهگاه امن و حامی غیرقضاوت‌گر را ایفا می‌کنند. نوجوان نیز در این میان، در حال یادگیری ابراز وجود، تصمیم‌گیری و قبول مسئولیت‌های تازه است. ممکن است گاهی این مسیر با چالش‌هایی مانند اختلاف نظر، حس استقلال‌طلبی افراطی یا سکوت‌های ناخواسته همراه باشد، اما خوشبختانه در اکثر موارد، با درک و تلاش دو طرف، این رابطه تا پایان نوجوانی به تعادل عمیق‌تر و محکم‌تری می‌رسد.

کودکان زمانی که روابط قوی، محبت آمیز و مثبتی با والدین و سایر مراقبان داشته باشند، بهتر یاد می گیرند و رشد می کنند. دلیل آن این است که روابط مثبت با والدین و مراقبان به کودکان کمک می کند تا در مورد جهان بیاموزند - آیا دنیا امن و مطمئن است، آیا آنها را دوست دارند، چه کسی آنها را دوست دارد، چه اتفاقی می افتد وقتی آنها گریه می کنند، می خندند یا چهره در می آورند، و خیلی چیزهای دیگر.