سوءاستفاده جنسی از کودکان و نوجوانان، واقعیتی تلخ و جهانی است که قربانیان آن، بدون توجه به جنسیت، طبقه اجتماعی یا فرهنگ، اغلب در سکوت و انزوا رنج می‌برند. مهم‌ترین سلاح برای شکستن این چرخه، آگاهی‌بخشی و توانمندسازی نوجوانان است. صحبت کردن در این مورد، نه تنها ترس و تابو را می‌شکند، بلکه به نوجوان می‌آموزد که بدن و مرزهای او محترم و متعلق به خودش است. این مقاله، نقشه‌ای عملی برای والدین و مربیان فراهم می‌کند تا با شجاعت و مسئولیت، این گفت‌وگوی حیاتی را آغاز کنند و محیطی امن برای نوجوان ایجاد نمایند.

کودکان و نوجوانان غالباً آزار جنسی را آشکارا بیان نمی‌کنند و ممکن است به دلیل ترس، تهدید، شرم، احساس گناه، وابستگی به آزارگر، یا حتی ناتوانی در درک و توصیف آنچه رخ داده، سکوت کنند. علائم آزار جنسی می‌تواند به شکل تغییرات ناگهانی یا تدریجی در عواطف، رفتار، عملکرد تحصیلی و روابط اجتماعی و همچنین نشانه‌های فیزیکی ظاهر شود.

افراد دارای اتیسم به دلیل تفاوت در پردازش اجتماعی، ارتباطی و حسی ممکن است آسیب‌پذیری بیشتری در برابر سوءاستفاده جنسی داشته باشند. این به معنای افزایش احتمال وقوع نیست، بلکه نیاز به هوشیاری و آموزش هدفمندتر را می‌طلبد. سوءاستفاده جنسی از کودکان همیشه یک جرم است. در صورت شک قوی یا اطلاع از وقوع آن، گزارش به مراجع قانونی (پلیس ۱۱۰) یک وظیفه ضروری و فوری است.