وسواس‌ها، افکار، تصاویر یا تکانه‌های ناخواسته، مزاحم و عودکننده‌ای هستند که باعث اضطراب یا ناراحتی شدید می‌شوند. فرد می‌کوشد آنها را نادیده بگیرد، سرکوب کند یا با فکر یا عملی دیگر خنثی کند.

اختلالات خوردن، شرایط پیچیده و خطرناکی هستند که در آنها رابطه فرد با غذا، خوردن و تصویر بدنش به شدت آشفته می‌شود. این اختلالات می‌تواند عواقب شدید و حتی تهدیدکننده حیات بر روی قلب، استخوان‌ها، دندان‌ها، سیستم گوارش و تعادل هورمونی داشته باشد.

اعتیاد به بازی یک اختلال سلامت روانی رسمی (طبق ICD-11) است که با از دست دادن کنترل، اولویت‌دهی به بازی بر دیگر فعالیت‌ها و تداوم بازی علی‌رغم پیامدهای منفی مشخص می‌شود. کمک تخصصی (روانشناس، روانپزشک) زمانی ضروری است که تلاش‌های خانوادگی کافی نباشد یا نشانه‌های اعتیاد مشاهده شود.

اختلال سلوک یک اختلال روانپزشکی پیچیده است که در آن کودک یا نوجوان به طور مکرر و پایدار، حقوق اساسی دیگران را نقض می‌کند و هنجارهای اجتماعی متناسب با سن را زیر پا می‌گذارد. این رفتارها عمدی بوده و صرفاً واکنشی به شرایط استرس‌زای موقت نیستند. شیوع این اختلال چندان شایع نیست، اما به دلیل تأثیرات عمیق و گسترده‌اش بر فرد، خانواده و جامعه، توجه و مداخله جدی را می‌طلبد. شروع آن می‌تواند از سال‌های پیش‌دبستانی (نوع شروع کودکی) یا در دوران نوجوانی (نوع شروع نوجوانی) باشد. تشخیص و مداخله زودهنگام، پیش‌آگهی را به طور قابل توجهی بهبود می‌بخشد.

خودآزاری یک رفتار انطباقی ناسالم برای مقابله با احساسات دردناک، درد روانی عمیق یا خاطرات آسیب‌زا است.این رفتار یک فریاد کمک است، نه یک حرکت نمایشی برای جلب توجه. نادیده گرفتن یا سرزنش آن، وضعیت را تشدید می‌کند. خودآزاری می‌تواند به یک چرخه معیوب و اعتیادگونه تبدیل شود و خطر آسیب جدی، عفونت و حتی اقدام به خودکشی را افزایش دهد.

اختلال بدشکلی بدن یک بیماری روانی است که با اشتغال ذهنی مداوم و فلج‌کننده نسبت به نقص‌های ظاهری ادراک‌شده مشخص می‌شود. این نقص‌ها معمولاً برای دیگران نامحسوس یا جزئی هستند، اما برای فرد مبتلا، منبع شرم، اضطراب و ناراحتی شدید محسوب می‌شوند. تمرکز معمولاً بر روی پوست (آکنه، جای جوش، رنگ)، مو (کم‌پشت بودن، ریزش)، بینی، فک، دندان‌ها یا شکل کلی صورت و بدن است.