بزرگ شدن و رسیدن به استقلال، سفری چالش‌برانگیز و هیجان‌انگیز برای هر نوجوانی است. برای نوجوانانی که با یک بیماری مزمن پزشکی زندگی می‌کنند، این مسیر ممکن است پیچیدگی‌های منحصربه‌فردی داشته باشد. آنان نه تنها با تغییرات هورمونی، تحصیلی و اجتماعی معمول این سن روبه‌رو هستند، بلکه باید مدیریت یک وضعیت سلامت پایداری را نیز بیاموزند که هر روز حضور دارد. با این وجود، دستیابی به استقلال واقعی — هم در مدیریت بیماری و هم در ساختن یک زندگی پربار — نه تنها ممکن است، بلکه یک هدف ضروری برای سلامت کلی و رفاه آینده آن‌هاست.

اضطراب در نوجوانی یک تجربه شایع و طبیعی است، اما نوجوانان دارای معلولیت یا بیماری مزمن به دلیل چالش‌های اضافی، در معرض خطر بیشتری برای تجربه اضطراب شدید یا مزمن هستند. اضطراب در این گروه می‌تواند ناشی از نگرانی در مورد درمان‌های پزشکی، طرد شدن اجتماعی، احساس متفاوت بودن، آینده نامعلوم و بار بودن بر دوش خانواده باشد.مدیریت اضطراب نیازمند یک رویکرد چندوجهی است که شامل آگاهی‌بخشی، تقویت احساس کنترل، توسعه مهارت‌های مقابله‌ای و حفظ تعادل بین توجه به سلامت و زندگی عادی است.