نکات کلیدی
- اضطراب در افراد دارای اتیسم اغلب شدیدتر، شایعتر و با محرکهای متفاوتی نسبت به همسالان عادی بروز میکند. محرکها میتواند شامل تغییرات جزئی در روال، محرکات حسی، موقعیتهای اجتماعی غیرقابل پیشبینی یا حتی افکار و احساسات درونی باشد.
- علائم اضطراب ممکن است با ویژگیهای اصلی اتیسم اشتباه گرفته شود: افزایش رفتارهای تکراری ، مقاومت شدید در برابر تغییر، کنارهگیری، تحریکپذیری، طغیانهای هیجانی یا افزایش خودآزاری میتواند نشانه اضطراب باشد، نه لزوماً "لجبازی".
- شناسایی محرکها اولین گام حیاتی است. این کار از طریق مشاهده دقیق و ثبت رفتار (ABC: پیشآیند، رفتار، پیامد) امکانپذیر است.
- آموزش "زبان بدن اضطراب" به کودک کمک میکند تا احساسات فیزیکی مرتبط با اضطراب (تپش قلب، معده درد، تعریق) را شناسایی کند و آن را به عنوان یک علامت هشدار اولیه ببیند.
- راهبردهای آرامسازی باید شخصیسازی شده و از قبل تمرین شوند. تکنیکها باید با نیازهای حسی فرد سازگار باشد (مثلاً فعالیت سنگین بدنی برای برخی، فعالیت آرام برای برخی دیگر).
- پیشآمادهسازی بصری (داستان اجتماعی، برنامههای تصویری) برای موقعیتهای اضطرابزا، پیشبینیپذیری را افزایش داده و اضطراب را کاهش میدهد.
- در صورت شدید بودن اضطراب که عملکرد روزمره را مختل میکند، مراجعه به روانشناس یا روانپزشک کودک آگاه به اتیسم برای دریافت درمانهای تخصصی (مانند درمان شناختی-رفتاری سازگارشده) ضروری است.
هنوز نظری ثبت نشده است. اولین نظر را شما بدهید!