فرار از مدرسه یا «غیبت غیرموجه» از مسائل نگران‌کننده در حوزه روانشناسی تربیتی و سلامت روان نوجوانان به شمار می‌رود. این پدیده نه تنها می‌تواند نشانه‌ای از مشکلات عمیق‌تر فردی، خانوادگی یا اجتماعی باشد، بلکه خود نیز به عنوان عاملی خطرزا، پیامدهای منفی آموزشی، روانشناختی و اجتماعی متعددی را برای فرد و جامعه در پی دارد. درک ابعاد این مسئله، شناسایی علل شکل‌گیری آن و ارائه راهکارهای عملی مبتنی بر بستر فرهنگی هر جامعه، گام نخست در طراحی مداخلات مؤثر است. این مقاله به بررسی پدیده فرار از مدرسه در کودکان و نوجوانان می‌پردازد و با لحاظ کردن ویژگی‌های خاص اجتماعی و آموزشی در ایران، راهکارهایی را برای پیشگیری و مقابله با آن ارائه می‌دهد.

دوران پیش از نوجوانی و نوجوانی (سنین ۹ تا ۱۸ سال)، فصل پرتحول و مهمی از زندگی است که مدرسه به عنوان کانون اصلی بخش زیادی از تجربیات اجتماعی، تحصیلی و عاطفی فرد عمل می‌کند. طبیعی است که در این مسیر پرپیچ‌وخم، دانش‌آموزان با مشکلات و چالش‌های مختلفی در محیط مدرسه روبرو شوند. این مشکلات، که می‌توانند بزرگ یا کوچک، زودگذر یا ماندگار باشند، بخشی از «فراز و نشیب‌های زندگی مدرسه‌ای» محسوب می‌شوند. آنچه تعیین‌کننده است، نه صرفاً وقوع مشکل، بلکه شیوه مواجهه با آن است. آگاهی والدین از انواع مشکلات، نشانه‌های هشداردهنده و راهکارهای عملی برای همراهی و حمایت، می‌تواند تفاوت چشمگیری در تبدیل این چالش‌ها به فرصتی برای یادگیری و رشد ایجاد کند. این مقاله به بررسی جامع مشکلات مدرسه در این بازه سنی و ارائه راهنمایی برای مدیریت آن می‌پردازد.