علائم اولیه زایمان می‌توانند روزها یا حتی هفته‌ها قبل از رویداد بزرگ شروع شوند. این علائم اولیه شامل افتادن نوزاد، از دست دادن پلاک مخاطی و انقباضات براکستون هیکس هستند. در اواخر بارداری، به‌راحتی ممکن است این سؤال برایتان پیش بیاید که آیا هر علامتی که تجربه می‌کنید نشانه‌ی شروع زایمان است یا خیر. آیا انقباضاتی که دارید براکستون هیکس هستند یا انقباضات «واقعی»؟ آیا آنچه می‌بینید پلاک مخاطی است یا فقط ترشحات طبیعی واژن؟ با وجود اینکه تجربه‌ی هر زن متفاوت است، آشنایی با علائم معمول زایمان می‌تواند به شما کمک کند در صورت شروع آن احساس آمادگی بیشتری داشته باشید. برخلاف آنچه در فیلم‌ها می‌بینیم که زنان پس از چند انقباض زایمان می‌کنند، در دنیای واقعی زایمان معمولاً یک فرآیند طولانی‌تر و تدریجی است.

زایمان زودرس به شروع زایمان پیش از هفته‌ی ۳۷ بارداری گفته می‌شود و می‌تواند سلامت نوزاد را تحت تأثیر قرار دهد. برخی علائم زایمان زودرس با نشانه‌های طبیعی بارداری مشابه‌اند، اما تداوم، شدت یا تغییر ناگهانی آن‌ها اهمیت زیادی دارد. تغییر در ترشحات واژن، انقباضات مکرر، فشار لگنی و کمردرد از مهم‌ترین علائم هشداردهنده هستند. تشخیص و درمان زودهنگام می‌تواند به بلوغ بهتر ریه‌ها و کاهش عوارض مغزی نوزاد کمک کند. در صورت شک به زایمان زودرس، حتی اگر مطمئن نیستید، تماس فوری با پزشک یا ماما ضروری است.

در طول بارداری، به‌ویژه در سه‌ماهه سوم، بسیاری از زنان دچار انقباضات رحمی می‌شوند. این انقباضات می‌توانند باعث سفت شدن شکم شوند و گاهی با درد یا ناراحتی همراه باشند. در ابتدا تشخیص تفاوت بین انقباضات براکستون هیکس (انقباضات کاذب) و انقباضات واقعی زایمان می‌تواند دشوار باشد، زیرا برخی از احساسات اولیه در هر دو حالت مشابه‌اند. با این حال، این دو نوع انقباض از نظر الگو، شدت و پیامدهای فیزیولوژیک تفاوت‌های مهمی دارند. در ادامه، تفاوت‌ها به‌صورت دقیق و همراه با توضیح کامل برای هر معیار بیان شده است.

اتساع دهانه رحم: باز شدن تدریجی دهانه رحم از ۰ تا ۱۰ سانتی‌متر برای عبور نوزاد. افاسمان (محو شدن): نازک شدن و کوتاه شدن دهانه رحم از حدود ۳.۵–۴ سانتی‌متر تا آماده شدن برای تولد. ارتباط با مراحل زایمان: اتساع و افاسمان در مرحله اولیه و فعال زایمان رخ می‌دهند و پیشرفت آن‌ها می‌تواند ساعت‌ها، روزها یا هفته‌ها طول بکشد. علائم تخلیه و آماده‌سازی دهانه رحم: انقباضات نامنظم (براکستون هیکس)، از دست دادن پلاک مخاطی، احساس حرکت پایین‌تر نوزاد و نیاز به ادرار بیشتر. تماس با ارائه‌دهنده مراقبت: در صورت خونریزی غیرطبیعی، درد شدید یا هر نشانه غیرمعمول، فوراً با پزشک یا ماما تماس بگیرید.

تعریف: جداسازی یا جاروب غشایی یک روش مکانیکی ساده است که توسط پزشک یا ماما برای کمک به شروع فرآیند زایمان طبیعی انجام می‌شود. هدف: این روش با هدف آزادسازی هورمون‌های طبیعی (پروستاگلاندین‌ها) و تحریک دهانه رحم، می‌تواند به نرم‌تر، نازک‌تر (افاسمان) و گشادتر شدن دهانه رحم کمک کرده و باعث شروع انقباضات شود. زمان انجام: معمولاً در هفته ۳۹ تا ۴۱ بارداری (ترم کامل) و زمانی که دهانه رحم حداقل کمی گشاد شده است، پیشنهاد می‌شود. اغلب برای زنانی که از موعد زایمان گذشته‌اند (پس از هفته ۴۰ یا ۴۱) و دلیلی برای القای فوری پزشکی ندارند، در نظر گرفته می‌شود. ایمنی: در بارداری ترم کامل و تحت شرایط مناسب، این روش به طور کلی ایمن در نظر گرفته می‌شود و برخلاف برخی باورها، شواهد محکمی مبنی بر افزایش خطر سزارین یا عوارض دیگر برای مادر یا نوزاد وجود ندارد. اثربخشی: میزان موفقیت آن مطلق نیست و معمولاً کمتر از روش‌های دارویی القای زایمان (مانند پیتوسین) است. اگر موعد زایمان گذشته باشد، احتمال موفقیت بیشتر است. این روش تضمینی برای شروع فوری زایمان نیست و ممکن است نیاز به تکرار یا روش‌های دیگر باشد. تجربه شخصی: احساس آن می‌تواند از یک معاینه داخلی معمولی تا یک عمل ناراحت‌کننده و همراه با فشار متغیر باشد. عوارض جانبی شایع و معمولاً خفیف شامل لکه‌بینی، گرفتگی‌های عضلانی شبیه قاعدگی و ترشح موکوسی است. خونریزی شدید یا درد غیرعادی باید فوراً گزارش شود. پس از انجام: معمولاً می‌توانید به خانه بروید و منتظر شروع علائم زایمان در ساعت‌ها یا روزهای آینده باشید. در صورت عدم شروع زایمان، ممکن است نیاز به روش‌های دیگر القا باشد.

تعریف: پلاک مخاطی توده‌ای ضخیم، چسبنده و ژله‌ای از مخاط است که در طول بارداری، کانال دهانه رحم را می‌بندد و به عنوان یک سد محافظ در برابر عفونت‌ها عمل می‌کند. هدف: محافظت از جنین در برابر باکتری‌ها و عوامل عفونی که ممکن است از طریق واژن وارد رحم شوند. زمان از دست دادن: معمولاً در هفته‌های پایانی بارداری (پس از هفته ۳۷) و با شروع فرآیند آماده‌سازی بدن برای زایمان (نازک و باز شدن دهانه رحم) اتفاق می‌افتد. ممکن است چند ساعت، چند روز یا حتی چند هفته قبل از زایمان خارج شود. ظاهر: می‌تواند شفاف، سفید، کرم، صورتی، قهوه‌ای یا دارای رگه‌های خونی باشد. قوام آن غلیظ، ژله‌ای و چسبنده است. ممکن است به صورت یک توده واحد (به اندازه یک یا دو بند انگشت) یا تدریجی در طی چند روز دفع شود. تفاوت با ترشحات معمول: ترشحات معمولی واژن در بارداری (لوکوره) معمولاً رقیق‌تر، سفید شیری یا زرد کمرنگ و مداوم است، در حالی که پلاک مخاطی غلیظ‌تر و اغلب یکباره یا در مدت کوتاهی دفع می‌شود. اقدام لازم: خارج شدن پلاک مخاطی به خودی‌خود نیازمند تماس فوری با پزشک یا مراجعه به بیمارستان نیست. این یک نشانه طبیعی است که بدن در حال آماده‌سازی است. تنها زمانی که همراه با انقباضات منظم و دردناک، پارگی کیسه آب، خونریزی شدید (مشابه قاعدگی) یا کاهش حرکات جنین باشد، باید اقدام کرد. هشدار: اگر ترشحات خارج شده سبز، خاکستری، کف‌آلود، بدبو یا همراه با خارش و سوزش باشد، ممکن است نشانه عفونت باشد و باید با پزشک تماس گرفت.

تعریف: به وضعیتی گفته می‌شود که سر جنین در لگن قرار دارد (وضعیت سر)، اما پشت سر جنین به سمت ستون فقرات مادر (پشت) و صورتش به سمت جلوی شکم مادر (رو به بالا) است. اصطلاحات دیگر: وضعیت خلفی (OP)، "رو به بالا" یا "آفتابی". شیوع در زمان زایمان: تنها حدود ۵ تا ۸ درصد از نوزادان در لحظه تولد در این وضعیت هستند، اگرچه درصد بیشتری در ابتدای زایمان ممکن است اینگونه باشند. تأثیر بر زایمان: این وضعیت می‌تواند زایمان را طولانی‌تر و چالش‌برانگیزتر کند، زیرا سر جنین با قطر بزرگ‌تری از لگن عبور می‌کند. ممکن است نیاز به مداخلاتی مانند پیتوسین (اوکسیتوسین)، زایمان ابزاری (فورسپس یا ونتوز) یا سزارین افزایش یابد. تأثیر بر مادر: خطر پارگی شدید پرینه، اپیزیوتومی، خونریزی پس از زایمان و احساس نیاز به زور بیشتر و طولانی‌تر ممکن است بیشتر باشد. تأثیر بر نوزاد: ممکن است با امتیاز آپگار پایین‌تر، نیاز به بستری در NICU و طولانی‌تر شدن مدت بستری همراه باشد. تشخیص: توسط پزشک یا ماما از طریق معاینه داخلی در مرحله فعال زایمان یا سونوگرافی قابل تشخیص است. چرخش جنین: بسیاری از جنین‌ها به طور طبیعی در طول زایمان به وضعیت مطلوب‌تر (قدامی) می‌چرخند. گاهی پزشک می‌تواند با چرخش دستی به این فرآیند کمک کند. پیشگیری: هیچ روش قطعی برای پیشگیری از این وضعیت وجود ندارد. اگرچه برخی حرکات مانند چهار دست و پا راه رفتن ممکن است به کاهش درد کمر کمک کنند، اما شواهد محکمی مبنی بر تغییر موثر وضعیت جنین وجود ندارد.