اکثر والدین موافق هستند که بغل کردن نوزاد تجربه‌ای فوق‌العاده است، اما مواقع اجتناب‌ناپذیری نیز وجود دارد که باید کودک خود را زمین بگذارید. در آن لحظاتی که به هر دو دست خود نیاز دارید—برای تهیه غذا، استفاده از سرویس بهداشتی یا انجام کاری ضروری—شنیدن گریه اعتراض‌آمیز کودکتان می‌تواند بسیار خسته‌کننده و طاقت‌فرسا باشد. شاید کودک شما در آغوش و حین تکان دادن آرام بخوابد، اما به محض اینکه او را در گهواره می‌گذارید، چشمانش باز شود و شروع به ناله کند. یا زمانی که برای دقایقی او را روی زیرانداز بازی قرار می‌دهید تا کار کوتاهی انجام دهید، ممکن است فوراً شروع به زاری کند. این رفتار نوزاد کاملاً طبیعی است و دلایل متعددی دارد که از اضطراب جدایی و ناراحتی جسمی تا نیاز به سازگاری با محیط جدید را شامل می‌شود. در ادامه، دلایل این رفتار و راهکارهایی برای تسکین کودک در مواقعی که نمی‌توانید او را در آغوش بگیرید، ارائه می‌شود.

آیا از خود می‌پرسید چرا کودک شما اینقدر تف می‌کند و آیا این موضوع جای نگرانی دارد؟ تف کردن برای نوزادانی که به تازگی با فرآیند تغذیه سازگار می‌شوند، کاملاً طبیعی و شایع است. خوشبختانه چند اقدام ساده وجود دارد که می‌توانید برای کاهش میزان تف کردن نوزاد خود انجام دهید. اگر کودک شما زیاد تف می‌کند، سعی کنید در حین شیردهی او را در وضعیت عمودی‌تر نگه دارید، به طور مکرر آروغش را بگیرید، در هر نوبت حجم کمتری شیر بدهید و مطمئن شوید که شیردهی (سینه یا شیشه) برای او مناسب است. خبر خوب این است که اکثر نوزادان تا حدود ۶ تا ۷ ماهگی تف کردن را متوقف می‌کنند.

مشت‌های گره کرده تنها یکی از چندین رفلکس ذاتی و خودکار نوزادی است که در هفته‌های اول پس از تولد کودک خود مشاهده خواهید کرد. این مشت کردن یک واکنش طبیعی و گذراست و در واقع یکی از چندین حرکت غیرارادی است که پایه‌ای برای رشد مهارت‌های حرکتی ظریف آینده کودک شما، مانند گرفتن و نگه داشتن اشیا، فراهم می‌کند. در ادامه، به دلایل این رفتار و سایر رفتارهای رایج دوره نوزادی که ممکن است شاهد آنها باشید، می‌پردازیم.

نوزادان به طور معمول در روزهای اول زندگی حدود ۵ تا ۱۰ درصد کاهش وزن را تجربه می‌کنند، اما انتظار می‌رود تا حدود ۲ هفتگی به وزن هنگام تولد خود بازگردند. این نوسان وزن بخشی طبیعی از فرآیند تطبیق نوزاد با زندگی خارج رحمی است.

بستن لب (لیپ‌تای) به وضعیتی اشاره دارد که در آن یک تکه بافت کوتاه، ضخیم یا سفت اضافی (فرنولوم)، لب بالایی کودک را به لثه متصل می‌کند. در گذشته، برخی پزشکان نگران بودند که این وضعیت بتواند باعث مشکلات شیردهی شود، اما یافته‌های تحقیقات جدید نشان می‌دهد که به احتمال زیاد مشکلی ایجاد نمی‌کند. بستن لب در بسیاری از موارد با بزرگ‌تر شدن کودک به‌طور خودبه‌خود بهبود می‌یابد و شواهد علمی محکمی مبنی بر لزوم جراحی برای اصلاح آن وجود ندارد. اگر نگران هستید، از پزشک کودک خود بخواهید آن را بررسی کند و اگر در شیردهی با چالش مواجهید، با یک مشاور شیردهی معتبر مشورت نمایید.

آروغ‌های کوچک نوزادان نه تنها دوست‌داشتنی هستند، بلکه کارکرد مهمی دارند. این آروغ‌های کوچک، هوای محبوس‌شده در معده کودک را آزاد می‌کنند و باعث می‌شوند او احساس راحتی و آرامش بیشتری کند. همچنین، آروغ زدن فضای بیشتری در معده کوچک کودک آزاد می‌کند تا بتواند شیر بیشتری بنوشد و مدت طولانی‌تری سیر بماند. نیاز به آروغ زدن در نوزادان متفاوت است. برخی در طول هر بار شیردهی نیاز به آروغ زدن دارند، در حالی که برخی دیگر به ندرت. برخی برای آروغ زدن به زمان و تلاش بیشتری نیاز دارند و برخی دیگر با چند ضربه ملایم آروغ می‌زنند. به زودی الگوی کودک خود را خواهید شناخت. در اینجا راهکارهای عملی برای پاسخگویی به این نیاز آمده است.

به نوزادان آب قند عمدتاً برای تسکین درد در حین اقدامات پزشکی کوتاه‌مدت و بالقوه دردناک داده می‌شود. اعتقاد بر این است که طعم شیرین با تحریک گیرنده‌های چشایی و آزادسازی اندورفین‌ها (مسکن‌های طبیعی بدن) و همچنین منحرف کردن حواس نوزاد از ناراحتی، اثر آرام‌بخشی دارد.

احتمالاً شنیده‌اید که بازی کردن با کودک اهمیت دارد—و این درست است. این کار یکی از بهترین راه‌ها برای برقراری ارتباط عمیق با او و تقویت رشد شناختی، حسی و عاطفی‌اش است. اما طبیعی است که وقتی کودک شما بسیار کوچک و به نظر خواب‌آلود است، در مورد چگونگی این تعامل سردرگم شوید. نوزادان تازه‌متولد شده بین ۱۱ تا ۱۶ ساعت در روز می‌خوابند و در هفته‌های اول، اغلب دوره‌های بیداری آن‌ها آنقدر کوتاه است که تنها برای شیر خوردن پیش از بازگشت به خواب کافی است. پس از چند هفته، ممکن است متوجه شوید کودک شما برای مدت‌های طولانی‌تری—گاهی تا یک ساعت یا کمی بیشتر—بیدار می‌ماند. در طول این دوره‌های آرام و هوشیار، کودک شما شروع به جذب دنیای اطراف خود می‌کند و مشتاق است چیزهای جدیدی را که می‌توانید به او نشان دهید، فرا گیرد.

به نظر می‌رسد نوزاد شما به اندازه کافی ظریف نیست؟ آن‌ها حتی با جمجمه کاملاً سفت‌نشده هم به دنیا می‌آیند! این کافی است تا هر والد جدیدی را نگران کند. اما نترسید: برای محافظت از لکه‌های نرم (فونتانل) سر نوزاد نیاز به اقدامات غیرعادی ندارید. تنها کاری که باید بکنید این است که سر او را همیشه حمایت کنید و مراقب باشید ضربه نخورد—همان کاری که به هر حال برای مراقبت از نوزاد انجام می‌دهید.

اگر نوزاد شما مبتلا به هیپوگلیسمی نوزادی یا قند خون پایین تشخیص داده شود، به این معنی است که سطح گلوکز خون او در روزهای اول پس از تولد پایین‌تر از حد طبیعی است. خوشبختانه در بسیاری از موارد، این مشکل را می‌توان به‌راحتی با تغذیه اضافی (شیر مادر یا شیر خشک)، استفاده از ژل قند خوراکی یا در موارد جدی‌تر، با بستری در بخش مراقبت‌های ویژه نوزادان (NICU) برای دریافت محلول قند داخل وریدی (IV) تحت نظارت، اصلاح کرد تا سطح قند خون به حد طبیعی بازگردد.

ختنه یک عمل جراحی اختیاری است که در آن پوست ختنه‌گاه—چین پوستی که نوک (گلانس) آلت تناسلی را می‌پوشاند—برداشته می‌شود. والدین بر اساس باورهای مذهبی، ملاحظات بهداشتی، فرهنگی یا شخصی تصمیم می‌گیرند که نوزاد پسر خود را ختنه کنند یا خیر. این عمل در دوران نوزادی ایمن‌ترین دوره محسوب می‌شود و معمولاً قبل از ترخیص از بیمارستان یا در هفته‌های اول زندگی انجام می‌گیرد.

واقعیت این است که مهم نیست در چه موقعیتی قرار دارید - خواه دوقلوها فرزندان اول شما باشند یا فرزندان سوم و چهارمتان در عرض چند سال - مواجهه با احتمال چندقلوزایی می‌تواند ضربه‌ای احساسی و چالشی بزرگ باشد. به خاطر داشته باشید که هیچ والدی تمام حمایت مورد نیازش را دریافت نمی‌کند. هر پدر یا مادر تازه‌واردی می‌تواند از زمان، کمک عملی، آموزش، پول و حمایت عاطفی بیشتری بهره‌مند شود. اما در مورد دوقلوها، این نیازها بلافاصله دوبرابر می‌شود.

در حالی که وزن کم هنگام تولد در نوزادان ممکن است منجر به چالش‌های سلامتی و احتمالاً اقامت در بخش مراقبت‌های ویژه نوزادان (NICU) شود، پیشرفت‌های چشمگیر در مراقبت‌های پزشکی و نوزادان به این معناست که نوزادان کوچک امروزه شانس بسیار بهتری برای زنده ماندن، رشد و شکوفایی دارند.

آزمایش‌های غربالگری نوزاد، مجموعه‌ای از بررسی‌های سریع و کم‌آزار هستند که برای شناسایی اختلالات نادر اما جدی و اغلب ژنتیکی در نوزادان، درست در روزهای اول پس از تولد طراحی شده‌اند. این آزمایش‌ها معمولاً بین ۲۴ تا ۴۸ ساعت پس از تولد انجام می‌شوند و هدف اصلی آن‌ها تشخیص زودهنگام شرایطی است که در صورت عدم درمان به موقع، می‌توانند منجر به مشکلات سلامتی شدید، ناتوانی‌های رشدی، آسیب‌های عصبی پایدار یا حتی مرگ شوند. نکته حائز اهمیت این است که این اختلالات اغلب در بدو تولد هیچ علامت ظاهری ندارند و تنها از طریق این غربالگری‌ها قابل شناسایی هستند.

نوزادان با مجموعه‌ای از رفلکس‌ها به دنیا می‌آیند. این‌ها حرکات خودکار و غیرارادی هستند که در پاسخ به محرک‌های خاصی رخ می‌دهند و نشان‌دهنده سلامت و بلوغ سیستم عصبی آن‌ها هستند. برای مثال، یک صدای بلند ناگهانی ممکن است باعث رفلکس مورو شود و لمس گونه نوزاد، رفلکس ریشه‌زایی را برای یافتن پستان به راه می‌اندازد. این رفلکس‌ها که گاهی «رفلکس‌های ابتدایی» یا «رشدی» نامیده می‌شوند، در واقع غرایز بقایی هستند که توسط سیستم عصبی مرکزی نوزاد کنترل می‌شوند و به او در سازگاری با زندگی خارج از رحم کمک می‌کنند.