روانشناسی نوجوان
نوجوانی دورهای میان کودکی و بزرگسالی است (۱۳ تا ۱۹ سالگی) که با تغییرات گستردهی جسمی، عاطفی و ذهنی همراه است. در این دوران، نوجوان به دنبال کشف هویت، استقلال و جایگاه خود در جامعه است. از نظر روانشناسی، نوجوانان نه کودکاند و نه بزرگسال، بنابراین به درک و حمایت ویژه نیاز دارند. پیاژه این دوره را مرحلهی گذار از تفکر عینی به تفکر انتزاعی میداند، یعنی نوجوان قادر است دربارهی مفاهیم، فرضیهها و دیدگاههای مختلف بیندیشد. اریکسون نیز این مرحله را زمان شکلگیری هویت و آغاز رشد صمیمیت و روابط عمیق معرفی میکند. در این زمان، نوجوان ممکن است ارزشهای والدین را زیر سؤال ببرد و نیاز بیشتری به استقلال داشته باشد. گفتوگو، اعتماد و حمایت عاطفی والدین نقش مهمی در رشد سالم او دارند.
